در اواسط قرن 19 میلادی نخستین کارخانجات کودشیمیایی به منظور تولید کودهای نیتروژندار، فسفری و پتاسیمی در اروپا و آمریکا ایجاد شدند. در نیمه دوم قرن بیستم استفاده از کودهایشیمیایی گسترش بیشتری یافت و سبب افزایش چشمگیر در عملکرد محصولات کشاورزی (تا 50 درصد) شد. اما همین افزایش معنادار در تولید محصولات به قیمت آلودگی آب و خاک و تهدید سلامتی بشر به دست میآمد.
بهطورکلی کودهای نیتروژندار میتواند سبب تحریک رشد رویشی گیاهان شود؛ یعنی ایجاد پیکره بزرگتر در زمان کوتاهتر این موضوع در مورد سبزیهای برگی که نیترات (NO3) در قسمت خوراکی آنها به میزان زیاد تجمع مییابد بسیار بااهمیت است، در میوهها نیترات کمتری تجمع پیدا میکند و در ﺳﺒﺰیهایی ﮐﻪ از رﯾﺸﻪ، ﭘﯿﺎز و ﻏﺪهﻫﺎی آنها اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﺷﻮد تجمع نیترات متغیر است؛ مثلا ﺗﺮﺑﭽﻪ، ﺷﻠﻐﻢ و ﭼﻐﻨﺪر از ﺗﺠﻤﻊ ﻧﯿﺘﺮاﺗﯽ ﺑﺎﻻﺗﺮی ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ. پس از دیدگاه تولید، کاربرد کودهای نیتروژندار از جمله نیتراتی مفید و افزاینده به نظر میرسد اما مشکل اینجاست که منابع نیترات از ریشهها بهصورت یکسویه به سمت برگها حرکت میکند و پس از برطرف شدن نیاز گیاه به نیتروژن آنچه باقی میماند درون برگها تجمع مییابد.