ترسم که اشک در غمِ ما پرده‌در شود وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود

گویند سنگ لَعل شود در مقامِ صبر آری شود، ولیک به خونِ جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه کز دستِ غم خلاصِ من آنجا مگر شود

از هر کرانه تیرِ دعا کرده‌ام روان باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

از کیمیایِ مهرِ تو زر گشت رویِ من آری به یُمْنِ لطفِ شما خاک زر شود

در تنگنایِ حیرتم از نخوتِ رقیب یا رب مباد آن که گدا معتبر شود

بس نکته غیرِ حُسن بِباید که تا کسی مقبولِ طبعِ مردمِ صاحب‌نظر شود

این سرکشی که کنگرهٔ کاخِ وصل راست سرها بر آستانهٔ او خاکِ در شود

حافظ چو نافهٔ سرِ زلفش به دستِ توست دَم درکش ار نه بادِ صبا را خبر شود

مؤمن لذّت مى‌برد و عميق‌ترين لذّت‌ها را مى‌برد به شرط آن‌كه به تمامى وجودش برسد و به تمامى نيازهايش فكر كند؛ وگرنه مثل ماشينى مى‌ماند كه از بنزين پر شده و شيشه‌ها و چراغ‌هايش روبه‌راه گشته، ولى چرخ‌هايش سوراخ مانده و از كار افتاده است. +عین.صاد(علی صفایی حائری) ✏️از کتاب نامه های بلوغ @biekaran

پزشکی را گفتند ردای ریاست جمهوری بر تن خود چگونه بینی ؟ گفت آنقدر گشاد که هنگام راه رفتن یا به پایم گیر کرده و مرا کله پا کند و یا پاره گردد و هنگام خوردن غذا لک شده و از سکه بیافتند آن چنان که مرا در مجالس خاصان زیبنده نباشد و آنچنان شود که دیگری را نیز نزیبد گفتند احسنت بر فهم و درک و سواد و شعور تو چرا که پزشکی بیسواد این ردا را به تن کرد و چنان کرده که ردا پوسیده چاک چاک شده و دیگر قابل پوشیدن نشاید آنچنان که دیگری باید پشم گوسفندان را بچیند و پشمها را بریسد و نخها را رنگ کند و پارچه ببافد و سپس دوخته بر تن کند به امید آنکه در مجالس خاصان جای گرفته و دردی از درد دردمندان کم کند اگر عمرش برسد +ملیحه انیسی ۱۴۰۴.۶.۴ @biekaran