خدایاشکرت دوستام یکی از یکی خل تر.

هیچوقت فکر نمی‌کردم یه روز با پایتخت اینجوری گریه کنم.

پایتخت پکیجِ افسردگی امروزو تکمیل کرد. خیلی ممنون.

بر اساسِ این قضیه سالی که نکوست از بهارش پیداست باید بگم که امسالم سالِ من نیست، ایشالا چهارصدوپنج.

اما پسر شدم که تو را آرزو کنم ؛ / چاووشی /

خواهمت تا که شبی تنگ در آغوش کشم ؛ چه غمم گر خطری صبح درآید پیشم..

بابا اصن شمارو چه به سفر، میاین تهران آواره میشین. میرین ترکیه سر از داعش در میارین. میرین تاجیکستان گیر خرس میفتین. بابا بشینید سر جاتون دیگه ما چقدر حرص شمارو بخوریم پیر شدیم آدرنالینمون تموم شد دیگه وای.

هر شب به یادت می‌کشم از سینه آهی، آتش بیار ِشعر هایم رو به راهی ؟

بله اون شب به مو رسید، پاره هم شد، اما امام حسین گره‌ش زد و دستمو گرفت.

توبه کردم که دگر شعر نگویم هرگز، قلمم بشکند ار توبه خود را شکنم!

-

‌تا دست هيچ‌كس نرسد تا ابد به من، می‌خواستم كه گم بشوم در حصار تو ..