خودش غمش کم نیستا،خودش دردش از همشون بیشتره؛ولی بازم با همون دلِ‌شکسته‌اش واسه بچه ها قصه تعریف می‌کنه تا بالاخره می‌خوابن...

بانو بلند می‌شه،یه چرخی تو خرابه می‌زنه...

به بقیه سر می‌زنه... سکینه... رباب.‌.. فاطمه...

وقتی به همشون سر می‌زنه برمیگرده سره جاش...

که می‌بینه رقیه بیدار شده...

یه گوشه نشسته،خودشو بغل کرده و اشک می‌ریزه...

کیه ندونه که دردِ رقیه نبودنِ پدرشه؟...

وای از دردِ رقیه...

بانو می‌شینه کنارِ رقیه... +چیه دخترم؟...چرا بیدار شدی؟ چرا گریه میکنی؟..چیشده؟...

رقیه با صدای گرفته‌ش میگه:عمه بابام کجاست؟...عمه بابام چرا نمیاد؟..بابامو میخوام عمه...

دوباره غمِ عالم می‌شینه تو دلِ بانو... +بابات رفته سفر،زود میاد... تو بخوابی بیدار بشی بابا اومده،بخواب عمه جان...

صدای گریه دخترک اوج میگیره... _دفعه قبلم همینو گفتی‌،گفتی بخوابی بیدار بشی بابا میاد... پس چرا نمیاد؟...