زینب نگران بود...

نگرانِ بچه ها!

نکنه نگهبانا بیان به بهونهِ صدا بچه هارو بزنن؟

یزید از صدا کلافه شده بود... از نگهبان پرسيد... -این صدایِ کیه که داره گریه میکنه؟ چرا ساکت نمیشه‌‌‌؟ جواب دادن:صدایِ رقیه اس،دخترِ کوچکِ حسین بن علی...

گفتن:بهونه باباشو می‌گیره،پدرشو می‌خواد

یزید با عصبانیت داد می‌زنه:خب پدرشو براش ببرید،سرِ حسینو براش ببرید تا ساکت بشه...

تو یه سینی بزرگ سرِ آقا رو میبرن سمتِ خرابه...

سینی رو میزارن زمین... رقیه تا نگاهش به سینی میفته با گریه داد می‌زنه:من غذا نمی‌خوام،بابامو می‌خوام...

نگهبان عصبی فریاد می‌زنه... غذا نیست،باباتو میخواستی برات آوردیمش..

کم کم صدایِ گریه رقیه قطع میشه... یواش یواش سمت سینی قدم برمی‌داره... پارچه رو با دستای کوچیکش کنار میزنه که با سر و صورت خونیِ باباش مواجه میشه...

با دیدن این صحنه صدای ناله و گریه اهل حرم بالا میره...

ولی رقیه گریه نمی‌کنه،با بغض لبخند میزنه...