آخرش مثل فرنگیس چشمهایش می‌فهمم من نقاش نبودم.

از اون شب عجیب تر نه، اما پرماجراتر 💥

واقعا به پاس تموم زحمتای امروز به دعای خیرش نیاز دارم، واقعاً

می‌ترسم یه شب بعد این لرزیدنا همه چی تموم بشه و تورو نبینم..

سحر ندارد [هیچ‌گاه] این شب.

من هیچ‌گاه آدم خوبی نبوده‌ام. این را تقریباً هر روز، خود یا اطرافیانم به من یادآور می‌شوند. ولی برای تو فرقی نمی‌کند، نه؟ هراس دارم ملک‌الموت را لبخندزنان ببینم و تو کنارش نباشی. من می‌خواهم باشی، فقط باشی و اصلاً لبخند هم نزنی. باشی و در حضور تو به مسلخِ برگزیده‌ام پا بگذارم. سوز هراسِ ندیدنت خاکسترترم می‌کند تا سوز آتشِ موعودم. می‌خواهم باز خاک باشم، می‌خواهم تو پدرم باشی.

اصلاً تراب باشم زیر قدم‌هایت، ای‌کاش.

با این‌که میدونه زخمیش می‌کنی می‌خواد تورو بغل کنه.

دفترمو باز کردم بنویسم: