نگهبان عصبی فریاد می‌زنه... غذا نیست،باباتو میخواستی برات آوردیمش..

کم کم صدایِ گریه رقیه قطع میشه... یواش یواش سمت سینی قدم برمی‌داره... پارچه رو با دستای کوچیکش کنار میزنه که با سر و صورت خونیِ باباش مواجه میشه...

با دیدن این صحنه صدای ناله و گریه اهل حرم بالا میره...

ولی رقیه گریه نمی‌کنه،با بغض لبخند میزنه...

چشماش پر از اشکه ها،ولی همینجوری به صحنه مقابلش زل زده...

می‌گه:سلام بابا... بالاخره از سفر برگشتی؟

آخه عمه می‌گفت رفتی سفر... بابایی تو که رفته بودی سفر مارو کلی اذیت کردن...

چادرمونو از سرمون کشیدن،به گونه منو خواهرام سیلی زدن... بابایی گوشواره هامو از گوشم کشیدن،گوشم پاره شده...

بابایی به کمر عمه زینبم لگد زدن، الان عمه قامتش خم شده..

بابا موهای منو کشیدن،هنوز جای طناب رو بدنم مونده،بدنم درد میکنه...

بابا بهت گفتم؟ منم نمازمو مثل عمه نشسته میخونم...

بابا چرا رفتی سفر؟ میبینی چقدر اذیتمون کردن؟ میبینی چقدر کتکمون زدن؟ بابا مارو با پای پیاده تو کل کوچه های شهر گردوندن،همه بهمون می‌خندیدن همه مسخره‌مون می‌کردن،بچه های شامی بهم سنگ می‌زدن بابا...