یک بغل شعر سرودم نبرد از یادم ، لیکن از بختِ بدم شعر و غزل دوست نداشت ..

-سمفونی‌مردگان

او که در آغوش ِمن می‌گفت : "دنیای ِمنی" ترک ِدنیا کرد و من در کار دنیا مانده‌ام !

بعد ِدل کندنت از من دلت آرام گرفت ؟ خوب شد زندگی‌ات ، یا که بدهکار شدی ؟!

دیگه رسیدم به اون نقطه‌ای که همه‌چی شده "به جهنم" و "فدا سرم" .

ای بر گور پدر صدام و بعثیا لعنت !

" از دلتنگی‌ات کجا فرار کنم معمار ِ هیجان ؟ کجا بروم که صدای آمدنت را بشنوم ؟ کجا بایستم که راه رفتنت را ببینم ؟ کجا بخوابم که صدای نفس‌هایت بیاید ؟ کجا بچرخم که در آغوش ِ تو پیدا شوم ؟ کجا چشم باز کنم که در چشم‌هایم قاب شوی ؟ کجایی ؟ کجایی که هیچ چیز قشنگ‌تر از تماشای ِتو نیست ! کجا بمیرم که با بوسه های ِ تو چشم باز کنم ؟ "

گور پدر حالِ دلِ تشنه ما ! -تاریکی به کام،خوب بخوابین!

یه جايي ی نفر دستش خورد قهوه ریخت رو تقویم ؛ تمام روزها تلخ شد . . .

من نگاه از مردم ِاین شهر میدزدم ولی .. آنکه را سیری ندارم از تماشایش تویی !

من همان شاعر ِمستم که شبی باخت تو را ؛ با دلی غم‌زده ، یک جرعه غزل ساخت تو را !

هیچوقت نمیفهمی چقد حسودی تا وقتی که از یه نفر خوشت بیاد.