امکان نداره این نامه رو بخونی و بغض نکنی : )

انگار به تمام ِجهان وصل می‌شوم ، در لحظه‌ای که می‌کِشَمَت تنگ در بغل ! : )

دیگه به قلب ِما ، یه سر نمی‌زنی .. می‌گفتی تو بارون همش یاد ِمنی ...

ببین بامرام ، از این همه عشق ، یه زنگ به ما نمی‌رسه ؟ ... #گوش‌نواز .

تو ؟ تو حبیب ِقلبمی : )

والله یعلم ، یحبّها أکثر من ضوء عینیه : ) - و خدا می‌داند ، او را بیشتر از نورِ چشمانش دوست دارد : )

" روز تموم شد، خورشید از آدما خداحافظی کرد و جاشو داد به ماه ِکم‌جون و کم نور ِاون شب.. و اون.. تو تراس سوییت وایستاده بود، خیره به همون ماه کم‌نور.. می‌گن وقتی آدما می‌میرن، روحشون یه ستاره می‌شه و می‌ره تو آسمون.. ولی پس چرا اون هیچ ستاره‌ای تو آسمون نمی‌دید ؟ ستاره‌ش چی‌شده بود ؟ اون ستاره‌ش رو ُمی‌خواست.. اون شب هوا سرد بود، گونه‌هاش و دستاش یخ زده بودن، ولی نمی‌خواست بره داخل.. هوا سرد بود مثل سردی دستاش وقتی که برای آخرین بار دستشو گرفت ولی نمی‌دونست آخرین باره، هوا سرد بود، مثل ِقلبش که داشت یخ می‌زد، همون قلبی که همون روز زیر ِخروارها خاک دفن شد، همراه با تمام ِاحساساتش.. " - از سری متن‌های ِخونین .

الان مودم اینجوریه که فقط گریه ، گریه تا ابد .

‌

‏چون پرسم از پناهی، پشتی و تکیه‌گاهی؟ ‏آغوش مهربانت، از هر جواب خوش‌تر :)

دوتا چاله کَنده‌ای اینجا و آنجای ِلبت ، لامروت من خودم لنگم ، دگر دامت چه بود ؟