از اونجایی که دیشب یادم رفت،الان میریم سراغ سفرنامه.

اول ماجرای طریق العلما رو برات بگم: همونطور که یکی دو نفر از دخترا گفته بودن قبلاً یعنی زمان صدام علیه اللعنة و شاید قبل از اون هم،مردم عادی که اصلا جرأت و اجازه نداشتن برای زیارت اربعین به این شکل حرکت کنن ولی علما و شخصیت های بزرگ شیعه پنهانی حرکت میکردن و از بین نخلستان ها و کنار رود فرات با هزار ترس و نگرانی و به سختی بسیار حرکت میکردن.زاد و توشه ی اندک،بدون سرپناه و موکب( چون نمیتونستن به کسی اعتماد کنن،احتمال جاسوسی زیاد بود) با وجود همه ی این ترس ها و خطرها بازم میرفتن و نذاشتن این راه بی راهرو بمونه. چه بسا پدر و پسری با هم حرکت میکردن و با مشقتی بدون اینکه هیچ راه ارتباطی داشته باشن که کسی ازشون خبری داشته باشه،میزدن به راه و ....... یا جان سالم به در میبردن و برمیگشتن یا دیگه هیچ خبری ازشون نمیشد و کسی نمی‌فهمید که آیا توسط عمال حکومتی دستگیر و اعدام شدن یا حادثه ی دیگری براشون اتفاق افتاده. هر چی تو این مسیر قدم میزدم مردان بزرگ ،تنها و شجاعی رو تصور میکردم که در سرما و گرما و با وجود اون همه خطر،این راه رو طی میکردن تا امروز،راه به نام اونها بشه طریق العلما و ما شیعیان مدعی،با جلال و جبروت و دم و دستگاه پذیرایی و عزت و احترام،با هزار ناز و اطوار قدم در راه بگذاریم و ....... و شاید غر بزنیم و شکایت کنیم و خسته شویم و..... مباد ،مباد بر ما که این سفر و این راه رو برای دل خودمون و خواسته های دنیایی خودمون،طی کنیم. مباد بر ما که توشه ی واقعی که معرفت و بصیرت و محبت روزافزون آل الله هست رو فراموش کنیم. مباد بر ما که به وقت خطر و سختی و جان فشانی،جا بزنیم و کوتاهی کنیم. @bornadokht

هر چه در این راه قدم میزدم،دلم پر از شوق بود و پر از ترس. پر از شوق و افتخار به خاطر اینکه در زمانه ای زندگی میکنم که جانشین امام زمان،ولی فقیه دوران،خمینی کبیر(رضوان الله تعالی علیه) و سربازانش،شجاعانه زیستند و مبارزه کردند و برای اولین بار در تاریخ هزارو چهارصد ساله ی اسلام،شیعه رو به جایگاه و مکنت و قدرتی رسوندن که هیچ کس فکرشو نمی‌کرد. شوق زیستن در زمانه ای که شیعیان مظلوم تاریخ و جهان در حسرتش بودن و هنوز هم در بعضی کشورها هستن. شوق نفس کشیدن در فضایی و کشوری که با افتخار و شکوه تمام،نام و یاد اهلبیت رو نه یواشکی و در پستوی خانه که با بلندگوهای بزرگ و بر سر هر کوی و برزن،فریاد می‌کنند. و چقد این شوق،من رو به وجد میاره هم به شدت خوشحال و شاکرم و هم به شدت نگران و ترسان.... ترس از اینکه مدیون این همه تلاش و جهاد و شجاعت باشم. ترس از اینکه نتونم جواب این همه سختی ها و رشادت های جوانان شیعه رو بدم. ترس از اینکه قدر این نعمت بزرگ رو ندونم و با ناشکری و ناسپاسی و غرغر بیجا از دستش بدم. ترس از اینکه قدر نعمت بزرگ زعامت و ولایت بزرگ رهبر حکیم جهان رو که سایه ی پر از مهر و محبت و قدرت و حکمتش،نصیب من و کشورش شده ندونم و با ناسپاسی..... نه نه،خدایا نخواه بر ما.... @bornadokht

خوب ببخشید بریم سراغ ادامه ی ماجرا @bornadokht

خلاصه اذان صبح بچه ها رو پاشوندیم نمازو خوندیم،کوله ها و پسر کوچولو رو انداختیم تو کالسکه و زدیم به راه. سال پیش هم از همین جاده اومده بودیم و خیلی تجربه ی خوبی بود. این مسیر مثل طریق اصلی نیست که موکب ها کاملا چسبیده به هم و یک سره حضور دارن،هر از چندی میرسیم به یه موکب،آبی و شربتی و استراحتی و..... حرکت. ولی اینجوری هم نیست که اذیت بشیم و بگیم چیزی نبود،امکانات نبود و..... حرکت با بچه ها به دو دلیل کند انجام میشه: اول اینکه به خاطر بچه ها وسایلتون زیاده و نسبتا سنگینی دوم هم اینکه بالاخره بچه ها خسته میشن و باید مطابق میلشون پیش بریم.به خاطر گرمای هوا تقریبا هیچ پیشنهاد آب و شربتی رو رد نمیکنیم. و الله اکبر از این پذیرایی عراقی ها. عجیب هست این همه اصرار به پذیرایی از مهمانی که اصلا نمیشناسیش.یکی دو تا موکب جالب تو راه بود براتون بگم: یه موکب بود کاملا خدماتی: خیاطی کفاشی،تعمیر کالسکه،دوخت و تعمیر کوله و..... یه موکب بود چند مدل شربت ایرانی میداد،یخ و تگری،جیگرت حال میومد آبلیمو،نعنا،زعفران و..... راستی یه چیز جالب تو نجف دیدیم یادم رفت بگم تو یه تانکر خیلی خیلی بزرگ آب و یخ میریختن و هر روز یه طعم دهنده ی سنتی بهش میزدن مثلا یه روز آب و گلاب بود،یه روز آب و عرق نعنا و.....بعد لوله کشیده بودن از این تانکر با چندتا شیر آب که خیلی صف و شلوغی و....ایجاد نشه،خودت راحت میرفتی از شیر،آب می‌گرفتی. فوق العاده بود. خلاصه که خادمان اهلبیت ،یک لحظه هم نمیذاشتن بی توشه بمونی و اذیت بشی. تا حدودای ۹-۱۰صبح راه رفتیم تا رسیدیم به یه موکب مناسب. اینکه میگم مناسب چون می‌خواستیم چند ساعت بمونیم و استراحت کنیم و حمام و شستشوی لباس و.....و از اینا مهمتر اینکه هم قسمت مردونه داشته باشه و هم زنونه. یه خونه ی ویلایی بزرگ و زیبا بود که تمام وسایلشون رو جمع کرده بودن،تمام کف سالن رو حصیر و موکت تمیز پهن کرده بودن،تشک یه نفره و بالش به تعداد زیاد و دائما در حال خدمت رسانی.خدا خیرشون بده. همینطور که کارای ناهارو میکردن و خودشون تند تند میپختن،برای شام هم تدارک میدیدن.بساط حمام و لباس شویی هم به راه بود.تا عصر موندیم و حدودای ۴/۵-۵حرکت کردیم دوباره. @bornadokht

هر چی که میرم توی خونه های مردم باصفای عراق،و این همه ذوق و شوق خدمت به زائر و این همه گذشت و همدلی شونو میبینم،واقعا حسرت میخورم به روح بلندشون. واقعا باید روح بزرگی داشته باشی که چیزی نزدیک سه هفته همه ی خونه و زندگی و سرمایه و همه چیزت رو بذاری در اختیار زواری که اصلا نمیشناسیشون،نه یکی و دوتا،گاهی تا چند صد نفر رو شبانه روز پذیرایی کنی. خیلی با شرافت و با کرامت هستن. و ما فقط در جواب این محبت ها بهشون می‌گفتیم: انتم الشرفا،انتم الکرما..... @bornadokht

حرفی سخنی سوالی بود اینجا در خدمتم: https://harfeto.timefriend.net/17197693847578

اگرم دوست داشتی با خودم در میون بذاری به آیدی م پیام بده.اسما رو که یادته؟ @Asma1394

این سوال چند بار تکرار شده. دخترم هنوز معلوم نیست.ان شاء الله همین یکی دو هفته ی اخیر برنامه ی ترم جدید رو می‌بندیم و اعلام می‌کنیم.

دختران عزیزم لطفاً توجه کنید: دوستان من دارن با تمام توانشون تلاش میکنن که برنامه ی ترم جدید رو با آیتم های جدید و جذاب آماده کنن. اما مسأله ی اصلی در حال حاضر زمان کلاسها هست. با توجه به آغاز سال تحصیلی و اشتغالات درس و مدرسه ی شما،باید یه زمانی رو انتخاب کنیم که برای بیشترتون مناسب باشه.بنابراین نظرسنجی راجع به زمان کلاسها رو به شما واگذار می‌کنیم. دو تا زمان بهتون پیشنهاد میدیم هر کدوم که بیشتر موافق داشت،برنامه رو،همون روز میذاریم. @bornadokht

قبلش بگم که با دقت بخونید و روزی که به نظرتون مناسب تر هست رو انتخاب کنید.بعدش ،رپز انتخابی تون رو به همراه اسم و پایه ی تحصیلی تون بفرستین به آیدی اسما. توجه داشته باشید که شرکت شما در این مرحله به معنای ثبت نام و تعهد حضور شما در روز انتخابی تون خواهد بود. @bornadokht

پیشنهاد اول: شنبه ها از ساعت ۲تا۵ پیشنهاد دوم: پنجشنبه ها از ساعت۲تا۵ @bornadokht