AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

وای برای واقعی کیف من

متشکرمممم☀️

اول از همه میخوام راجب رهاسازی ماهواره از شاتل صحبت کنم. ۸ و نیم دقیقه بعد از مرتاب، موتور اصلی مدار گرد شاتل فضایی خاموش میشه و اونو تو مدار نزدیک زمین (LEO) رها میکنه. تو این موقع شاتل در ارتفاع ۳۴۰ کیلومتری قرار داره و با سرعت ۲۸ هزار کیلومتر بر ساعت به موازات سطح زمین درحال حرکته. تمایل شاتل به ادامه حرکت خودش تو مسیر مستقیم و به سوی فضا به طور کامل با کشش گرانشی زمین خنثی میشه. تو این مرحله شاتل میتونه ماهواره های همراه خودشو با کمک بازوری روباتیک ش تو مدار نزدیک به زمین قرار بده. این روشی عالی برای قرار دادن ماهواره هایی تو مدار نزدیک زمین بود که دوره ی فعالیت کوتاهی داشتن و یا قرار بود مثل تلسکوپ فضایی هابل بعدا دوباره با اونا ملاقات کنیم🌟. بعد از این که ماهواره در فضا رها شد، کم و بیش تو مدار خودشون ثابت میمونن البته تغییرات اندکی به دلیل اصطکاک با طبقات بالایی و رقیق جو زمین تو جایگاه به وجود میاد و باعث کاهش ارتفاع مدارش میشه. به طور خاص تلسکوپ فضایی هابل تو مداری بالاتر قرار داده شد و هر بار در ملاقات های شاتل فضایی با اینکه برای تعمیر صورت می‌گرفت افت مدار اون اصلاح میشد. ماهواره هایی که قراره به مدار های بالاتری برن معمولا این کار رو با کمک موتور های پیشران کوچیکی انجام میدن که به بدنه متصل میشن و به نام بخش کمک به محموله (PAM) شناخته میشن. این ماهواره ها از روی یه سکوی کوچک شیب دار از درون محفظه ی بار شاتل ها و به کمک این موتور ها به بیرون پرتاب میشدن و این موتور تنها زمانی روشن میشد که دو فضاناو به فاصله امنی از هم رسیده بودن.

هوف.