اول از همه میخوام راجب رهاسازی ماهواره از شاتل صحبت کنم. ۸ و نیم دقیقه بعد از مرتاب، موتور اصلی مدار گرد شاتل فضایی خاموش میشه و اونو تو مدار نزدیک زمین (LEO) رها میکنه. تو این موقع شاتل در ارتفاع ۳۴۰ کیلومتری قرار داره و با سرعت ۲۸ هزار کیلومتر بر ساعت به موازات سطح زمین درحال حرکته. تمایل شاتل به ادامه حرکت خودش تو مسیر مستقیم و به سوی فضا به طور کامل با کشش گرانشی زمین خنثی میشه. تو این مرحله شاتل میتونه ماهواره های همراه خودشو با کمک بازوری روباتیک ش تو مدار نزدیک به زمین قرار بده. این روشی عالی برای قرار دادن ماهواره هایی تو مدار نزدیک زمین بود که دوره ی فعالیت کوتاهی داشتن و یا قرار بود مثل تلسکوپ فضایی هابل بعدا دوباره با اونا ملاقات کنیم🌟. بعد از این که ماهواره در فضا رها شد، کم و بیش تو مدار خودشون ثابت میمونن البته تغییرات اندکی به دلیل اصطکاک با طبقات بالایی و رقیق جو زمین تو جایگاه به وجود میاد و باعث کاهش ارتفاع مدارش میشه. به طور خاص تلسکوپ فضایی هابل تو مداری بالاتر قرار داده شد و هر بار در ملاقات های شاتل فضایی با اینکه برای تعمیر صورت می‌گرفت افت مدار اون اصلاح میشد. ماهواره هایی که قراره به مدار های بالاتری برن معمولا این کار رو با کمک موتور های پیشران کوچیکی انجام میدن که به بدنه متصل میشن و به نام بخش کمک به محموله (PAM) شناخته میشن. این ماهواره ها از روی یه سکوی کوچک شیب دار از درون محفظه ی بار شاتل ها و به کمک این موتور ها به بیرون پرتاب میشدن و این موتور تنها زمانی روشن میشد که دو فضاناو به فاصله امنی از هم رسیده بودن.

هوف.

راجب رهاسازی با کمک موشک هم بگم که طبقه فوقانی هر پرتابگر موشکی معمولا از یا پوسته آیرودینامیک تشکیل شده که بهش غشا میگن. ماهواره ها ضرورتی نداره که خودشون شاختار آیرودینامیک داشته باشن. اونا فقط باید با کشش اندکی که تو لایه فوق العاده رقیق فوقانی جو زمین وجود داره دست و پنجه نرم کنن اما ساختار و ظاهر شکننده اونا باعث میشه اگه موقع پرتاب موردحفاظت قرار نگیرن، در اثر مواجهه با جریان های هوایی شدید موقع پرتاب از هم گسسته شن. طبقات پایین یه موشک به طور معمول برای رها کردن محموله ها در مدار های پایین و نزدیک به زمین (LEO) طراحی شدن، جایی که غشای موشک جدا میشه و محموله خودشو نمایان میکنه. معمولا ماهواره ها به موشک های کوچیک یه مرحله ای یا دو مرحله ای شبیه به موشک های کمک به محموله ی PAM مجهز ن تا به اونا کمک کنه وارد مدار درست خودشون شن. با تنها یه بار اشتعال این موتور ها ماهواره میتونه وارد مداری بیضی شکل شه که حضیض اون (در نزدیک ترین نقطه به زمین) در مدار کم ارتفاع (LEO) و دورترین نقطه اون نسبت به زمین (اوج مداری) در ارتفاع بسیار بالاتری قرار داشته باشه. روشن شدن یه ثانیه ای موتور میتونه ماهواره رو در مدار دایره ای مرتفع تری قرار بده.

اه دستم، به هرحال. در آخر راجب مایحتاج ایستگاه فضایی در حال حاضر تمام سفر های سرنشین دار فضایی با هدف ملاقات با ایستگاه های فضایی بین المللی صورت میگیره که در ارتفاع ۳۴۰ کیلومتری سطح زمین قرار داره. شاتل های فضایی پیش از پایان فعالیتشون عمدتا به انتقال تجهیزات و ابزار های بزرگ به ایستگاه تمرکز کرده بودن و چه در اون هنگام و چه پس از اون، عمده ی نقل و انتقال فضانوردان و کیهان نوردان به کمک سایوز ها صورت میگیره.

این سایوز ها چند روزی متصل به بدنه ی ایستگاه باقی میمونن تا خدمه بتونه جای خودشونو با هم عوض کنن و خدمه قبلی به زمین برگردن. همیشه دو کپسول سایوز درحال اتصال به ایستگاه باقی میمونن و نقش قایق نجات ایستگاه در شرایط اضطراری رو بازی میکنه. ناوهای غیرسرنشین دار از جمله پروگرس های روسی، ابزار های نقل و انتقال خودکار مداری اتحادیه ی اروپا، ابزار های نقل و انتقال H-II ژاپن و در سال های اخیر کپسول های دراگون متعلق به شرکت اسپیس‌ایکس و سیگنوس متعلق به شرکت علوم مداری _که این دو نمونه آخر متعلق به بخش خصوصی هستن_ انتقال محموله به ایستگاه فضایی رو به عهده دارن.