میدونی،
هیچوقت آرزوهاتو فراموش نکن،
حتی اگه ۲۰ سالت شد،
حتی اگه بزرگ شدی،
آرزوهان که زندگی رو شاد و رنگی میکنن،
امید !
امید داشته باش به آرزوهات میرسی،
همیشه حس کن ی شمع جلوته،
تو هر ثانیه ای آرزو کن و با ی فوت شمعت رو خاموش کن،
آرزوها میان و میرن،
کوچیک بودی، کوچیک بودن...
بزرگ میشی، بزرگ میشن...
آرزوها مخصوص تو هستن،
پس هرثانیه، شمعت رو فوت کن ...
دیشب به خودم گفتم؛
شعور یک گیاه در وسط زمستان،
از تابستان گذشته نمی آید،
از بهاری می آید که فرا میرسد،
گیاه به روزهایى که رفته، نمی اندیشد،
به روزهایى می اندیشد که می آید،
اگر گیاهان یقین دارند که بهار خواهد آمد، چرا ما انسانها باور نداریم که روزی خواهیم توانست به هر آن چه میخواهیم، دست یابیم؟