من کسایی رو توی زندگیم دوست دارم که شاید دو بارم بهشون نگفتم که چقدر دوسشون دارم ولی هر جا برن حاضرم کیلومتر ها باهاشون راه برم بدون اینکه بپرسم مقصد کجاست؛هر کار اشتباه یا درستی که بخوان انجام بدن حاضرم تا ته اش کنارشون باشم؛بارها و بارها هم اشتباه کنن یا منو ناراحت کنن میبخشمشون بدون اینکه بهشون بگم حتی ناراحت بودم؛اگه بهم بگن به جای اونا بمیر همون لحظه میمیرم ولی من هیچوقت نگفتم بهشون که دوسشون دارم چون اونا تیکه های از قلب منن!مگه آدم میتونه قلبشو دوست نداشته باشه؟
اصلا بیخی😑🚶♀
ایتا برگشتم باید از حالت خماری بیرون اومده باشی ها😑🚶♀
و گرنه خوددانی😐😂