من کسی رو دوست دارم که هرکسی دوسش نداره؛با اونی حال میکنم که هرکسی باهاش حال نمیکنه!شاید بگی حسودم ولی من اگه فقط یه نفرو هم تو زندگیم داشته باشم میخوام اون یه نفر عمیقا فقط مالِ من باشه :)
علم روانشناسی میگه:
وقتی کسی و دوست داری و از دستش میدی، شاید بتونی بعدش با کسی باشی ولی همیشه یه گوشه ی ذهنت کنار همه اتفاقای خوب زندگیت فقط اونو کنار خودت تجسم میکنی یا موقع اعصاب خوردیات وقتی به آرامش احتیاج داری کسی جز اون نمیاد تو ذهنت
یه روز راهت از خیلی از آدمهای زندگیت جدا میشه؛ همونها که کنارشون از ته دل خندیدی، کنارشون از تک تک اون لحظهها لذت بردی و واقعا زندگی کردی. و بخش ناراحت کنندهی ماجرا اینجاست که بهشون نگفتی چقدر ممنونی از اینکه هرچند کوتاه ولی باعث زندگی کردنت شدن.
• از توییتر دزیرهی ناپلئون
من یا از اول نباید میدیدمش، یا وقتی دیدم نباید بهش وابسته میشدم. زمان رو نمیشه به عقب برگردوند، خاطرهها رو نمیشه دور انداخت. بدیِ دلتنگی، اینه که نمیشه با کسی قسمتش کرد.