تاوان حرف هايی که نمی توانيم بزنيم...
موهای سفيدی ست
که لابلای موهايمان داريم...
ولی به همه می گوييم ارثيست ...!!
به قول بزرگی که می گوید:
درد دارد
وقتی ساعتها مینشينی
و به حرفايی که هيچ وقت
قرار نيست بگويی
فکر ميکنی...!!!
شما همان کتابهایی هستید که میخوانید، فیلمهایی که میبینید، موسیقیای که گوش میدهید، آدمهایی که وقتتان را با آنها میگذرانید، گفتوگوهایی که مشغولشان میشوید.
آنچه به مغزتان میخورانید را خردمندانه انتخاب کنید ...!
افراد موفق سریع میبخشند
و زندگی خود را ادامه میدهند
اما افراد ناموفق به کینه و خشمی
میچسبند که آنها را عقب نگه میدارد.
گاهی دهان ها بسته است ولی افکار زیبا به ظهور رسیده و تراوش کرده است،
با عمل نیک، خود را به دیگران معرفی کنیم، نه با حرفهای زیبا …
گویی عشق در نرسیدن است
تلخی اش هم همین است
نرسیدن ، دوری و تمام ِ فاصله ها...
من تو را دوست دارم، تو دیگری را ؛ دیگری من را دوست دارد، من دیگری را ؛ من تو را دوست دارم، تو من را ...اما نمی شود، همه چیز محکم می ایستد که نشود..
بزرگترین اشتباه آدمها از دلِ بزرگترین دوستداشتنهایشان بیرون میجهد. از همان چیزهایی که سفت گرفته بودنشان. معمولاً چیزهایی از دست میروند که میخواهیم هیچگاه از دست نروند. هر چه چیزی را سفتتر میگیریم خون کمتری به انگشتان میرسد و کمی بعد مُشت باز میشود.