یکی از دفتر های ژورنالتو بهت میدن و تو با ورق زدن بین چیزایی که خودت خلق کردی یادت میاد دلیل اینکه اینطوری چیدیشون چیه و پشت هر عکس چه خاطره ای هست. (و راستی ژورنال هات خیلی قشنگه)

تو خاطره های بد رو نمیتونی فراموش کنی و با هر تلنگر کوچیکی یه بخششون برمیگردن‌.

تو خودتو با صدای گیتار برقی به یاد میاری یادت میاد این صدا آشناس و کم کم میدونی میتونی بنوازی و تمام خاطره هات با شنیدن تک تک آهنگا با بیس گیتار یادت میاد.

یه نفر دوربین قدیمیت رو دستت می‌ده. بدون فکر کردن روشنش می‌کنی و دقیقاً می‌دونی کدوم دکمه رو باید بزنی؛ بعد عکس‌هایی رو می‌بینی که خودت گرفته بودی و خاطره‌ی هرکدوم کم‌کم برمی‌گرده.

صدای یه نفر رو از پشت سرت می‌شنوی. چهره‌ش رو هنوز نمی‌شناسی، اما صدای خنده‌ش برات آشناست؛ انگار مغزت هنوز اسمش رو فراموش کرده ولی خاطره‌ش رو نه.

تو خودتو وسط دیدن سریال مورد علاقت به یاد میاری چون یادت میاد چقدر سر این قسمت خوشحال بودی

روی یه نیمکت قدیمی می‌شینی و ناگهان می‌فهمی قبلاً دقیقاً همین‌جا نشستی. حتی یادت میاد اون روز به کدوم سمت نگاه می‌کردی و منتظر چه کسی بودی.

یه جعبه‌ی موسیقی قدیمی رو باز می‌کنی. ملودی شروع می‌شه و ناگهان تصویر یه اتاق، یه پنجره و یه بعدازظهر آفتابی توی ذهنت روشن می‌شه.

یه لباس قدیمی رو از کمد بیرون میاری. وقتی لمسش می‌کنی، یادت میاد کجا پوشیدیش و چرا اون روز انقدر برای رفتن به اونجا هیجان داشتی.

یه آهنگ قدیمی توی کافه پخش می‌شه. چند ثانیه بعد ناخودآگاه باهاش زمزمه می‌کنی و می‌فهمی این آهنگ رو قبلاً در یکی از مهم‌ترین روزهای زندگیت گوش دادی.

یه نامه با دست‌خط خودت پیدا می‌کنی. قبل از اینکه حتی کاملش رو بخونی، حس می‌کنی می‌دونی آخرش چی نوشته؛ چون این نامه رو برای خودِ آینده‌ت نوشته بودی.

عطر خاصی توی هوا می‌پیچه. نمی‌دونی متعلق به کیه، اما یه‌دفعه تصویر یه روز کامل توی ذهنت شکل می‌گیره؛ انگار بو، کلید یه اتاق قفل‌شده توی حافظه‌ت بوده.