گاهی حس می‌کنم به دنیا اومدم فقط برای اینکه تماشا کنم. که چطور آدم‌ها میان، می‌رن، عاشق می‌شن، جا می‌مونن.. و من فقط یه ناظر ِ خاموشم، بی‌نقش، بی‌تأثیر. کسی که حتی وقتی وسط جمعِ، باز هم احساس غریبی می‌کنه. یه جور بی‌جاییِ مزمن، یه جور دل‌تنگی بی‌دلیل. پوچی، همیشه با صدای بلند نمیاد. گاهی توی خنده‌هامه، توی کارهای روزمره، توی جواب‌هایی که از حفظ می‌دم. گاهی انقدر خوب قایمش می‌کنم که حتی خودمم باورم می‌شه همه‌چی خوبه. تا وقتی شب می‌شه، ساکت می‌شه، تاریک می‌شه.. و دوباره اون صدای آشنا توی سرم می‌پیچه: «اگه نباشی، چی کم می‌شه از این دنیا؟» یه وقتایی حس می‌کنم حتی درد کشیدن هم یه جور معنا داشت؛ ولی حالا حتی درد هم نیست، فقط یه خلاء ِ بزرگه که توش معلقم بدون سقف، بدون زمین، بدون هیچ‌چیز برای گرفتن. و تنها کاری که ازم برمیاد اینه که این بی‌معنایی رو بریزم روی کلمات، شاید توی این همه هیچ، بتونم از نو یه نقطه‌ی شروع بسازم.