احتمالا با افسانه نارسیس آشنایید. نارسیس یک جوان زیبایی بوده که هر روز لب یک آبگیر مینشست و صورت خودش رو تماشا میکرد تا اینکه یک روز محو زیبایی خودش میشه و در آب آبگیر غرق میشه و اینگونه در آبگیر گلی رویید به نام نرگس....
اول کتاب کیمیاگر(*نوشته پائولو کوئیلو) نوشته تغییر یافته ای از پایان افسانه نارسیس(*این تغییر در پایان نوشته اسکار وایلده) اومده.
وقتی نارسیس در آبگیر غرق میشه و میمیره فرشتگان پایین میان و میبینن آبگیری که همیشه زلال و شیرین بوده از اشک های ریخته شده تلخ شده.
از آبگیر میپرسند چرا گریه میکنی؟
ابگیر میگه برای نارسیس گریه میکنم.
فرشتگان همدردی میکنن و میگن ما همیشه در جنگل ها دنبال دیدن این آفریده زیباروی بودیم اما فقط تو میتونستی زیبایی اونو ببینی
ابگیر میگه مگه نارسیس زیبا بود؟
فرشتگان میپرسند چه کسی بهتر از تو خبر داشت؟ اون هر روز روی ساحل تو خم میشد.
آبگیر میگه برای نارسیس گریه میکنم ولی زیبایی اونو ندیدم برایش گریه میکنم چون هر بار که بر ساحل من خم میشد در آیینه چشمانش زیبایی خودم را میدیدم.
قبلا بر این باور بودم از بهترین لحظات دست یافتنی و در دسترس برای خوشحالی اون بیست دقیقه های بانگوعه.
الان فهمیدم تو کل هفته اون ساعتایی که تو بهم درس میدی ساعت های طلایی زندگی منه✨✨✨
بحث موردعلاقه با آدم موردعلاقه😭✨
