یه خاطره از آقای صفایی حائری بود در این باره، اگر پیداش کردم براتون میفرستم
ولی مضمونش این بود که خودتونو تشنه نگه دارید، انقدر ادامه ندید تا بالا بیارید چون دقیقا اینجا یادگیری میشه این: زبان = بالا آوردن
[ینی بعد از یه مدت زبان با حس بد خستگی مفرط تداعی میشه براتون]
مثل من که انگیزش و هیجانو مساوی بالا آوردن می دونم.
اگر خودتونو مشتاق نگه دارید، وقتی هنوز ظرفیت دارید دست بکشید دفعه بعد با احتمال بیشتری میرید سراغ اون کار
البته من خودم خیلی وقتا اینا رو رعایت نمیکنم 😂
دلیلشم اینه که انگیزشمو از جای دیگه تامین میکنم، خیلی وقتا نمیتونیم با قسمت خوش گذرون مغزمون راه بیایم چون به مقاصد مورد نظر نمیرسیم، مغز قسمت های فوق العاده قدرتمند و قوی دیگه ای هم داره
ولی توصیه من به شما اینه که اگر تو زمینه انگیزش مشکل دارید از همین راضی نگه داشتن مغز خوش گذرونتون شروع کنید
بعد بیاید تا برای قسمتایی که دیگه راضی نمیشه و شما نیاز دارید بشه که ادامه بدید بهتون راهکارای پیشرفته تر بدم😔
فعلا من بزرگترین مشکلم ثابت نگه داشتن سطح هوشیاریه
مثلا همین الان اینا رو در سطح هوشیاری خیلی پایینی نوشتم بنابراین تا حدی فاقد انسجام و روانی همیشگیه
یه نظریه وجود داره میگه کسایی که سیستم فعال ساز رفتاری ضعیفی دارن محرک های زیادتری برای هوشیاری نیاز دارن که در حقیقت همون برون گراهان
من خیلی به درون گراها نزدیکم بازم وضعم اینه اگه یه های فانکشنال برون گرا بودم چی میشد
الان خواب بودم قطعا
Let's criticize!
یه خاطره از آقای صفایی حائری بود در این باره، اگر پیداش کردم براتون میفرستم ولی مضمونش این بود که خو
📖 رد پای نور [جلد اول]
سید عبدالرضا هاشمی ارسنجانی
ولی خب شایدم ما بیش از حد خوشبینیم
هر چند فکر نکنم
چون خوش بینی بر اساس تجربه به وجود میاد، وقتی یه نتیجه خوب مدام تکرار میشه آدم یاد میگیره که همیشه قراره تکرار شه
بنابراین نمیتونه قضاوت غلط باشه
فکر میکردم انگیزش و هیجان فوق العاده حوصله سر بر و مسخره ست
و البته هنوزم تا حدی موافقم با تفکر خودم
ولی از اونجایی که من یه استعداد ذاتی تو انگیزش دارم صرفا بیان علمی کاراییه که میکنم یا توصیه میکنم که بقیه بکنن
در اسرع وقت باید یه مقاله جذاب بنویسم راجبش بعد تبدیل به طرح درسش کنم😃