دوستان دلیل اینکه دیگه اونجوری متن نمی‌ذارم اینه که اون کتابایی که ازشون متن میذاشتم تموم شدن 😂 بقیه مطالب معمولا خیلی برای انتشار مفید فایده نیست

چیزی که میخواستم اگه ربکا باشی بهت بگم این بود که این کتابو یه روانکاو نوشته، و توش به تمام بلاهایی که توی کودکی سر آدما میاد اشاره میشه، که البته از باب افزایش آگاهی خیلی خوبه ولی به نظر من این رویکرد مقصر پیدا کردن برای مشکلات زندگی به اندازه مفید بودنش مضره، در حقیقت به تنهایی مضره معمولا روانکاوها هشتاد درصد درباره مشکلاتی که دیگران برامون به وجود آوردن صحبت میکنن و بیست درصد درباره اینکه خودمون داریم به زندگی کردن اون مشکلات ادامه میدیم این باعث میشه جای حس مسئولیت پذیری و سازندگی، حس قربانی بودن و نفرت تو آدم شکل بگیره که به نظر میرسه حس سازنده ای نیست 😔😂 ینی اینجور کتابا و رویکردا به نظرم اکثرا نصف قضیه رو پوشش میدن، نصف و یه ذره 😔😂

خب کم کم جواب همشونو میدم 😔 ولی فعلا راجب سوال اول ینی چه بچه ای باهوش به حساب میاد

به صورت آماری به بچه ای که بهره هوشیش دو انحراف معیار از میانگین بالاتر باشه میگن تیزهوش

ولی تعاریف گسترده ای وجود داره چون آزمون های هوشی همه جنبه های هوش رو نمی سنجن، بنابراین نظریه پردازای مختلف اومدن جنبه های مختلف رو تعریف کردن که تمام بچه های توانمند در اون جنبه ها تیزهوش به حساب بیان

ولی تعریف مارلند که توسط دولت فدرال آمریکا اتخاذ شده و نسبتا کامل به نظر میرسه رو میفرستم.

خب طبعا هر چی تعداد بیشتری از این موارد رو یه بچه داشته باشه تیزهوش تر به نظر میرسه.

و میدونی نیاز متفاوت اونجوری ندارن گمونم مهم ترین نیازشون اینه که اولا بفهمن بقیه که این بچه ها متفاوتن😂 چون بیشترین مشکلی که براشون پیش میاد اینه که مجبورشون میکنن تو یه ساختار مخصوص بچه های عادی که بهره هوشیشون بین 85 تا 115ـه بدون هیچ مشکلی فیت شن اونم در حالیکه ضریب هوشیشون حداقل 130 و حداکثر 160ـه ناجوانمردانه ست

شب برمیگردم ادامه میدم 😔😂

خب زودتر برگشتم میشه در کنار بچه های معمولی بهشون خدمات دیگه داد، و این روش از نظر اجتماعی براشون بهتره. چون جدا شدن کامل ممکنه باعث شه ارتباط اجتماعیشون مختل شه، درسته میتونن پیش بچه‌های شکل خودشون باشن، که البته با توجه به اینکه سه تا پونزده درصد جمعیتن این بچه ها همچین تعداد زیادی نخواهند بود، ولی خب حقیقتا نیاز دارن یاد بگیرن چطوری با آدم های عادی ارتباط برقرار کنن بنابراین بهترین مداخله ای که براشون در نظر گرفته میشه معمولا در کنار بقیه دانش آموزا با برنامه ها یا کلاس‌های اضافیه، یا مثلا یکی دو تا کلاس جدا بشن. البته این مداخله هم غالبا اتفاق نمیفته حتی تو کشورای دیگه

ولی راستش اگه نظر منو بخواید میگم بهترین مداخله اینه که تو مدارس متفاوت کلا درس بخونن و یه تایمی رو در روز یا در هفته تو کلاس های عمومی باشن. کلاس هایی که توش توانایی معمولی دارن مثلا کلاس ورزش، کلاس خیاطی، کلاس مهارت های زندگی و... بستگی به توانایی های کودک یا اصلا میتونه کلاس نباشه، خانه بازی باشه. مسئله اینه که فرصتی برای تعامل با همه بچه ها داشته باشن.

البته اینایی که میگم برا بچه های تیزهوشیه که توانایی های ویژه شون به مدرسه مربوطه بچه ای که توانایی ویژه ش ورزشه یا هنره خب میتونه با بقیه بره مدرسه و راجب توانایی های ویژه ش آموزش جدا ببینه