خب زودتر برگشتم میشه در کنار بچه های معمولی بهشون خدمات دیگه داد، و این روش از نظر اجتماعی براشون بهتره. چون جدا شدن کامل ممکنه باعث شه ارتباط اجتماعیشون مختل شه، درسته میتونن پیش بچه‌های شکل خودشون باشن، که البته با توجه به اینکه سه تا پونزده درصد جمعیتن این بچه ها همچین تعداد زیادی نخواهند بود، ولی خب حقیقتا نیاز دارن یاد بگیرن چطوری با آدم های عادی ارتباط برقرار کنن بنابراین بهترین مداخله ای که براشون در نظر گرفته میشه معمولا در کنار بقیه دانش آموزا با برنامه ها یا کلاس‌های اضافیه، یا مثلا یکی دو تا کلاس جدا بشن. البته این مداخله هم غالبا اتفاق نمیفته حتی تو کشورای دیگه

ولی راستش اگه نظر منو بخواید میگم بهترین مداخله اینه که تو مدارس متفاوت کلا درس بخونن و یه تایمی رو در روز یا در هفته تو کلاس های عمومی باشن. کلاس هایی که توش توانایی معمولی دارن مثلا کلاس ورزش، کلاس خیاطی، کلاس مهارت های زندگی و... بستگی به توانایی های کودک یا اصلا میتونه کلاس نباشه، خانه بازی باشه. مسئله اینه که فرصتی برای تعامل با همه بچه ها داشته باشن.

البته اینایی که میگم برا بچه های تیزهوشیه که توانایی های ویژه شون به مدرسه مربوطه بچه ای که توانایی ویژه ش ورزشه یا هنره خب میتونه با بقیه بره مدرسه و راجب توانایی های ویژه ش آموزش جدا ببینه

دلیلشم اینه که مدرسه رفتن با بقیه کلا عذابه برای این بچه ها چون همیشه از سطح کلاس بالاترن، اگر بیشتر باهاشون کار کنن به مرور این فاصلهه بیشتر و بیشتر میشه و خب احمقانه ست که بچه ای که توی کلاس های فوق العاده در حد یه دبیرستانی عملکرد داره زنگ بعد بره سر کلاس پنجم دبستان بشینه

اینجور مواقع معلما سوء استفاده میکنن از این بچه ها این تجربه شخصیه البته 🤣😂 بچه بدبخت چون هیچ نیازی به تدریس معلم نداره میشه معلم خصوصی بچه های ضعیف تر خب این شاید رو مهارت تدریس بچه اثر بذاره ولی اولا شاید یه بچه ای مهارت کلامیش انقد بالا نبود که تدریس کنه جای معلم دوما چرا باید وقت ارزشمندشو برای اینکار تلف کنه؟

من دو سال تحصیلی سر کلاسای ریاضی به طور کامل، تاکید می‌کنم به طور کامل معلم یه دانش آموز دیگه بودم ینی در حالیکه استاد درس میداد به بقیه من به یه نفر دیگه درس میدادم خب اینکه معلم چوله یا یه بچه ای که نیاز به مداخله ویژه داره سر کلاس عادی نشسته به نظرتون مشکل من بوده؟ خییییرررر بعد تازه دعوامم میکردن که چرا تمریناتو سر کلاس حل میکنی جای اینکه تشویقم کنن که چطوری تو دیقه این همه تمرینو حل میکنی می‌بینید اینجوری با بچه های تیزهوش رفتار میکنن 😔🤣🤣

البته من تجربه های تدریسمو دوست داشتم نمره اون دوستمون کلاس شیشم از پنج اومد دوازده به نظرم پیشرفت خوبی بود ولی شاید باورتون نشه هیچ وقت اون معلمه نیومد بهم بگه مرسی 🤣🤣 همیشه وظیفم تلقی می‌شد این کار کلا همیشه اینجوری بود که تو عملکردتو از دست نده ولی هیچ فرقی با بقیه نمیکنی میدونید من هیچ وخ حس نمیکردم که از بقیه بهترم و برا همین باید خیلی تشویق شم من مشکلم این بود که معلما فک میکردن چون من باهوشم پس نیازی نیست تشویقم کنن و خب البته فکرشون درست بود نیازی نبود برا نوشتن صفر تا هزار در نصف زمان تعیین شده تشویقم کنن ولی برا کارایی که واضحا از سنم خیلی بزرگتر بود واقعا براش تلاش کرده بودم انتظار داشتم تشویقم کنن ولی میدونید هیچ وقت تشویق نمیشد برعکسسسس تقبیح میشد

چون هیچ کس دوس نداره کسی بزرگتر از سنش باشه این، جوری بود که من دنیا رو میدیدم مملو از ریجکت دستاوردای من عجیب یا ناراحت کننده بود هیچ وقت پذیرفتنی نبود و این به من احساس گناه میداد من دارم دیگرانو معذب میکنم نباید اینجوری حرف بزنم باید از کلمات ساده تر استفاده کنم نباید راجب مطالعاتم صحبت کنم چرا؟ چون بقیه یا فکر میکنن عجیبم، یا مغرورم، یا احساس بدی بهشون دست میده که عقب ترن ینی کل دنیای من هرگز پذیرفته نمیشد و حتی توسط خودمم پذیرفته نمیشد چون من نباید مغرور میبودم، نباید عجیب می بودم، من به روابط بین فردیم نیاز داشتم و متاسفانه نمیتونستم وانمود کنم که چیزی که هستم نیستم خیلی طول کشید تا یه کم یاد بگیرم چطوری میتونم هیچی رو ندونم و به دیگران نزدیک تر شم میدونید متاسفانه کسی به بچه ها مهارت خود را ابراز نکردن یاد نمیده، فقط مهارت خود را ابراز کردن یاد میدن، بنابراین یاد گرفتنش زجر آور و نتیجه تجربه کردن پیامدهای دردناک بود.

خب دیگه باز باید برم 😔 الان میگین این دیگه چه خودشیفته ایه😔🤣🤣 ولی شاید باورتون نشه این خاطرات واقعا فشار روانی دارن برام 😂

ینی یکی صدای درجریان تو خونه ما رو ضبط کنه🤣 دونفر مدام درحال ویس دادن طولاااانی و ارائه توضیحات و تحلیل و راهنمایی کردن دیگران🤣

من عاشق توضیح دادنم😔😔😂