بعضی وقتا که حوصلت سر میره مغزت شروع میکنه خونه تکونی کردن

یه کمد رندوم رو وا میکنه و یکی یکی خاطرات رندوم رو میریزه بیرون

این خاطرات در عین رندوم بودن یه ویژگی مشترک دارن

یا از دست خودت عصبانیت میکنن یا نارحتت میکنن یا یه موقعیت خجالت اور رو یادت میارن که دلت میخواد تک تک گیساتو از ته بکنی

یهو به خودت میای (شایدم به خودت نیای و غرق بشی) میبینی دوساعته داری از حرص و جوش خوردن قل‌قل میکنی

و بعد از یه مدتی وقتی بیشتر ازش فاصله میگیری میبینی که ای بابا این چه رکبی بود این خاطراتی که ده ساله دارن عذابم میدن که یه سری خاطره‌ی تکراریه😐🥀

فقط مثل یه نوار ضبط شده تکرار و تکرار میشه

ولی☝️ چون وقتی آدم روی یادآوری خاطرات تمرکز میکنه مثل اینه که دوباره داره اون موقعیت رو زندگی میکنه.

یعنی چی؟ یعنی اینکه مثلا وقتی تو یادت میفته اون روز معلمت جلوی همه‌ی دوستات ضایعت کرد مثل اینه که همون موقع توی ذهنت معلمت دوباره کبابت کرده

حالا فکر کن تو هر چند وقت یبار این خاطره‌ی کباب شدن رو مرور کنی و هزار بار کباب بشی

بنظرت غیر از ذغال چیزی از خودتو روح و روانت باقی میمونه؟