دوست دارم از امید بگم
از اون روزنهی نوری که وقتی توی تاریک ترین حال زندگیتی بازم میتابه.
هرچقدرم که ضعیف و کم نور باشه، هست.
وجودش گرما داره، انرژی داره.
باعث میشه حرکت کنی، باعث میشه زنده بمونی.
نیچه میگه امید یه دروغه که آدما به خودشون میگن، امید اصلا وجود نداره.
دلم میخواد یقشو بگیرم جوابشو بدم ولی حال ندارم.
اگه عینک دودی زده باشه خب معلومه که اون نور رو نمیبینه، شایدم کوره؟