دوباره اشکِ خداحافظی،رسیده به دامن دوباره لحظه ی تردید،بین رفتن و ماندن و باز مثل همیشه،در آستانه ی در،من- کبوترانه زمین گیر می شوم به هوایت سکوت کرده دوباره،جهان برای من و تو نبود و نیست صدایی به جز صدای من و تو و می روم به امیدِ دوباره های من و تو میان این همه غوغا،میان صحن و سرایت ؛)))))))

قطعه ای از بهشت نه، خودِ خودِ بهشت:

اگه الان مشهد بودم داشتم پر عجله از تفتیش میومدم بیرون و به سمت نماز جماعت تند تند راه می رفتم :))

گلبمان گرفت.

بغضمان گرفت.

وای با دوستم داشتیم عکس میگیرفتیم یه پسری تقریبا همسن خودم از سه چهار متری هی داشت نگامون میکرد،میخواستیم بریم با بغض عجیبی به پلاستیک تو دستش اشاره کرد و گفت بفرمائید کتاب بگیرید مادرم مریضه برای پول داروش کمک میخوام؛نمی دونم چرا رد شدیم؛ غم عجیبی تو صدا و چشماش بود وای:))) عذاب وجدان داره جیگرمو میسوزونه.

خواهشمندم خیلی خیلی خواهشمندم برای مادرش دعا کنید حتی شده چند صلوات خب؟:))

شب اول به صحن انقلاب که رسیدم از سلامم تا زمانی که یه جا بشینم و مستقر شم تو شوک بودم

فقط دنبال یه جایی میگشتم که گنبد کاملا معلوم باشه و فقط گریه کنم.

اینجا فقط یه جای خالی دیدم

و این قسمتِ صحن انقلاب شد جای همیشگی من:)))