ایتا تکونی واقعا کار سختیه.

از روزای تعطیل متنفرم.

به تک تک این هزار نفر حسودیم میشه؛تک تکشون،مخصوصا اونایی که اونجایی که مینشستم نشستن و به گنبد و زائرا خیره شدن:)))))

دلتنگی چیه

بغض کیلو چنده اصن

خب از همین اول بگم زیاد بلد نیستم بنویسم،تا حد توان یه نتیجه ای از سال ۱۴۰۱ رو میگم. ۱۴۰۱، اول سال اراده کردم یکی از رفیقای نزدیک رو خط بزنم و همون شب اول دوم شد،ولی اینکه یکی دیگه رو فراموش کنم؟نه ، هنوز نه. در ادامه برای اینکه خودمو تغییر بدم خیلی اذیت شدم،برای اینکه بتونم به راحتی آدمای سمی رو بزارم کنار خیلی اذیت شدم،صد البته برای اینکه مهم ترین ادما رو کنار خودم حفظ کنم بیشتر . فهمیدم که هیچکسی موندنی نیست،چه خوبش چه بدش. کسی که صبح با ذوق اون بلند میشدی الان دیگه به چپتم نیست و معلوم نیست تو رو یادشه یانه، پس سعی کردم کمتر وابسته شم. همه جاش سخت بود تا رسیدیم به یه هفته پیش، سه شنبه. واقعا اگه مشهد رو فاکتور بگیریم،اصلا سال قشنگی نبود.مشهد تموم سختیای سال رو شستشو داد،مثل اینکه امام رضا بغلم کرده باشه و بگه بیا بغل خودم، غمت نباشه؛ من هستم:)) خلاصه ۱۴۰۱ ؛ پر از فراز و نشیبایی بود که تو چند بند نمیشه گفت؛ولی امیدوارم ۱۴۰۲ همون سالی باشه که به خاطرش این همه سختی کشیدیم و منتظر بودیم؛ سالی که تو تقویم بنویسن روز ظهور حضرت مهدی:)))

اللهم عجل لولیک الفرج.

چشای دخترای شمالی>>>>

میشه پایِ خاطراتتو از هزارُ چهارصدُ دو من بکشونی بیرون؟.

کاش ازت یه نشونه ای داشتم.

یادم نمیکنی و زِ یادم نمیروی، یادَت بخیر یار فراموشکارِ من ؛)

بستنِ آخرین بازدیدت؟ -نجات دادنِ من.