-

شاید تو تولدت فقط خوشی و سوپرایزشو ببینی ولی برای دستندرکاران دردسر و دعوایی بیش نیست :)))))

اینجوریه که هر شعری که به دلم میشینه پایینشو که نگا میکنم نوشته “فاضل نظری”.

* تا حالا شده شعری بخونی و انقدر تحت تاثیرش قرار بگیری که نتونی جلوی گریه ات رو بگیری؟ " شعرای" فاضل نظری منو با عمیق ترین احساساتم روبرو می کنه و با خوندنش قلبم بدجوری سنگین میشه انقدر که حتی توان اشک ریختن رو هم ندارم...

همین.

کاش میتونستم از همه ی آدما متنفر باشم.

میشه اینقد حس کامل بودن بهت دست نده و جلوی من از آدمایی که باهاشون حال میکنم بد نگی؟

آدمی‌زاد همیشه به دست‌هایی نیاز داره که بغلش کنند . برهان |@borhan_0

دقایقِ آخر :))))

از دور ترین فاصله تو را نگاه میکنم . نزدیک نمیشوم که نه تو آزرده شوی و نه من . درد هایِ مشترک ، درد هایِ عمیق و مشترک . بهتر است در فاصله ای دور از هم به یاد هم باشیم و برای هم آرزوهایِ خوب کنیم . آرزوی اینکه حال دلِمان خوب باشد . بی هم ؛ بی غم . اما فقط خودمان میدانیم در چه دردی هستیم.. نزدیک که میشویم درد بیشتر می شود . دور هم که میشویم به نوعی دیگر . در نهایت این داستان ماست ؛ داستان رابطه ی ما که فقط در فاصله ی مناسب می‌تواند قابل تحمل باشد . مدت هاست برای من هر آنچه قابل تحمل باشد ، کافیست . چاره ای نیست ! نزدیک بودنِمان دردناک است و کاملا قطع کردن درد ناک تر . بیا از همین دور برای هم دستی تکان دهیم و امیدوار نباشیم به مُعجزه. برای هر دویِمان نجات دهنده ای جز فاصله نیست.. ما در فاصله ها دوام می آوریم . بیا قبول کنیم که نه من آدم دلخواهِ تو بودم و نه تو آدم دلخواهِ من . -تکه‌هایی‌از‌یک‌کلِ‌منسجم-