همیشه هر دردی که کشیدم از خشک و سرد بودنمه ؛ زمانی که نباید سرد و خشک میبودم ولی بودم و گند خورد تو همه چی .

و جالبیش اینجاست برای خشک نبودنم هیچ کاری از دستم بر نمیاد ، یعنی جوری بر من وفق داده شده که نشستیم با هم و دسته گلامونو دونه دونه تماشا میکنیم .

تب کرده‌ام و دلهره دارم نکند تو ؛ از دوریِ من هیچ نباشَد به خیالَت :))

میشه بخوابم و یدفعه بشه شنبه ساعت ده صبح ؟ دیگه واقعا بدنم جونِ درس خوندن رو نداره :)))))

یعنی الان حرم اینجوری چراغونیه ؟:”)))

شرمنده ام زِ دوست که دل نیست قابلش . . باید برای هدیه سری دست و پا کنیم ! ؛)

امشب ، ولادتِ حضرتِ عشق ؛) .

یه لحظه فکر کنید زبونم لال امام رضا نداشتیم ، مشهد نبود ؛ پیشِ کی از دردامون میگفتیم ؟ کی به دردامون اهمیت میداد ؟ به کی پناه میبردیم ؟ موقع گریه ، سرمونو رو شونه ی کی میذاشتیم ؟ موقع سختیا ، دل خوشیمون چی بود ؟ اصلا کسیو داشتیم ؟ :))))

میگه که : روز های بی حرم در اصل یَومُ‌الحَسرَت است :))

میدونم ولادته ، ولی دلتنگی مگه زمان حالیشه ؟ خلاصه ، اشکِ دلتنگیِ نیمه شب :))

من نمیدونم چرا باید ساعت چهار صبح درس درباره ی سربازی پسرا بخونم . اخه به من چه فرمان از جلو نظام چیه خبر دار چیه عقب گرد چیه به چپ چپ چیه ؟ مگه من میخوام برم سربازی یزیدا ؟ بابا خود پسرا هم هنوز براشون زوده ، کووووو تا سربازیییی :)))) اصلا مگه اینا رو تو خود سربازی بهشون یاد نمیدن ؟😭