تا جایی که میتونید قدر بدونید ، تا جایی که میشه استفاده کنید ؛ فکر میکنید وقت برای جبران هست ولی نیست . یدفعه چشم باز میکنید میبینید دارید عکسای مربوط به اون زمان رو میبینید و حسرت فقط دوباره تجربه کردن یه ثانیشو دارید :)). آدمِ غُد به هیچ جا نمیرسه ؛ هیچ جا .

اون موقعست که دیگه نمیتونید خاطره بسازید ، دیگه نمیتونید هر حرفی که دارید رو بگید ، دیگه صداش رو نمیشنوید ، دلتون برای لبخندا و خنده های کنار هم لک میزنه ، حتی برای اون بی قراری ها ؛ و فقط «کاش» ها میمونن سر زبونتون .

بعدشم شاید مثل من بشه قسمتتون . بعد رفتن و تموم شدنِ همه ی اینا ، فکر میکنید دنیا به آخر رسیده . برای چند روز شب تا صبح گریه میکنید ، ولی تهِ همه ی این دو سه روز هم کل اون احساسات تموم میشن . همون آدمی که همه بهش میگن بی احساس ، قلبش بیشتر شبیه به سنگ میشه . دیگه آدم قبل نمیشی . دیگه به هیچی اعتماد نمیکنی . دیگه دل به هیچ راهی نمیدی . و فقط توی گذشته زندگی میکنی و هِی میگی کاش کاش کاش .

عاشق این تایم از شبم که نوشتنم میاد .

میشه دعا کنید ؟ واقعا نیاز دارمه .

الان غرقِ خاطرات+بغض هستم با کمی نرگس .

تنها راه نجات از گذشته و خاطره ها فراموشیه .

وگرنه تا دم گورم ولت نمیکنن .

آدمایی که زود خسته میشن و جا میزنن <<<<<<<<

نیازمند همچین تغییر مودی تو مداحی . .

واقعا با کسایی که قانون شکنی میکنن و بی نظمن تو زندگیشون نمیتونم کنار بیام .

روزایی که اینقدر سرم شلوغه که دیگه تو خونه نیستم و از بیکاری بزنم تو سر خودم رو واقعا دوست دارم .