بعد ۲۰۰ تا عمود خود نجف دوباره عمود ها یک میشه و راه اصلی شروع میشه ؛ ما هم که باورمون نمیشد بالاخره رسیدیم عمود یک ، همونجا تو اون جمعیت گم شدم . حالا بلند گو داره منو صدا میزنه و منی که یجورایی از گم شدنم خوشحال بودم دیگه رفتم .

کلا از اول راه بد شانسی اوردم . اول که هندزفری و صلوات شمار رو تو ماشین جا گذاشتم . بعدشم که بند یکی از آستینای لباسم گم شد . بعدیم انگشتری که روش نوشته بود یا قمر بنی هاشم و باهاش می رفتم هیئت و میخواستم برسونمش به حرم حضرت ابالفضل هم گم شد :)))))))))))))))))) خیلی دوسش داشتم :)))))))))

:))

بله بله

فقط این جناب :))😂

هر وقت داشتیم از تشنگی هلاک میشدیم موکبای ایرانی با شربتاشون به دادمون میرسیدن . و اینجوری بودیم که خدا خیییرشون بده عاااقبت بخیر بشن خدا حففظشون کنه .

و اما قسمت اصلی ماجرا :)))))))

من : نه این الکیه نه این مثل موکبای توی راه مجسمست امکان نداره

خیلی قسمت حرمش زود گذشت .