هر وقت داشتیم از تشنگی هلاک میشدیم موکبای ایرانی با شربتاشون به دادمون میرسیدن . و اینجوری بودیم که خدا خیییرشون بده عاااقبت بخیر بشن خدا حففظشون کنه .

و اما قسمت اصلی ماجرا :)))))))

من : نه این الکیه نه این مثل موکبای توی راه مجسمست امکان نداره

خیلی قسمت حرمش زود گذشت .

اربعین سخت ترین و شیرین ترین سفری بود که تجربه کردم . انشاالله سال بعد امام علی ، امام حسین و حضرت ابوالفضل هممون رو بطلبن :)).

بعد حرم دیگه میخواستیم از عراق فرار کنیم . یا زیر خاک بود ، یا مثل تو راه حرم برای اینکه گرد و خاک نباشه آب ریخته بودن که گل لیز درست شده بود و هر لحظه امکان با کله افتادن تو اون گلا بود . سربازاشونم که اصلا با سربازای ما قابل مقایسه نیستن . کلا بی اعصاب . عراقیا برعکس ما به پنکه خیلی علاقه دارن :))) یعنی قشنگ آب پز شدیم اونجا . لال بودن موقع حرف زدن با یه عراقی هم که جای خود .

وقتی تو مرز سرباز عراقی تبدیل به سرباز ایرانی میشه >>>>>>>>

وقتی پرچم ایرانو میبینی >>>>>

وقتی دیگه کل آدمای اطرافت میشن هموطنت >>>>>>