فقط اینو میدونم که نشستم یه گوشه و به جریان زندگی و تقدیر نگاه کردم .

و در آخر تسلیمش .

از این به بعد از ورود تو به زندگیم تا رفتنت میشه عجیب ترین داستان زندگیم .

دلم عجیب لک زده برای صدا و خنده هات ؛ برای اذیت کردنام و در مقابل اذیت کردنات . برای چشمات . برای وقتایی که میدیدی چقدر سرد و نچسب دارم باهات رفتار میکنم ولی بازم میومدی و بغلم میکردی .

ولی چه فایده که زمان دیگه به عقب بر نمیگرده .

لعنت به من .

شبا دوباره همون بچه ای میشم که کل روز دنبال بهونه میگشت تا بهت پیام بده .

-

نباید پیامای بعد از اینو میدیدم .

کاش شرایط ویس چت بود مینشستم تا صب کله سحر حرف میزدم براتون .

خیره به صفحه ی گوشی و دست بر روی پیشانی ؛ افسوس میخورد که چه فرصت هایی را از دست داده بود .

کاش برای آخرین بارم که شده یه روز بشینم جلوت و از این روزام برات بگم .