حس میکنم کلا دارم محو میشم . دارم کم کم بدون اینکه بخوام ناپدید و فراموش میشم . تو زندگی اطرافیانم ؛ تو زندگی خودم . حس عجیبیه .

عکس بدست رسیده از کربلا :)).

همچون زخمی کهنه ، آرامِ آرامم . .

خدایا مهر به تنهایی یک فصل بود و حالا آذر و آبان مثل یه فووووت.

بابا دو دقیقه صبر کن ببینیم چیکار کردیم چیکار نکردیم چیشد چی نشد 😐.

بالاخره حق به حق‌دارش رسید :))))))))))).

شاید هوا بتونه روی حال آدم تاثیر بزاره . مثلا من تو پاییز وقتی میرم بیرون واقعا یکی یکی قشنگیای زندگی رو میبینم . از ماشینی که داره رد میشه و توش یه دختر که در حال فوت کردن توی دایره های حباب سازه تا مرد دست فروش گل نرگس و بادکنکای نوری مانند . از چسبیدن یه قهوه ی گرم زیر نم نم بارون تا بوت و یقه اسکی و شکت چهارخونه مشکی قرمز . از دلتنگی ها تا زنده شدن خاطرات زیر بارون . چی میشد واقعا اگه کل سال اینجوری بود چرا داری اینقدر زود میگذری پاییز عزیز ؟

نه نه من نباید دوباره منتظر پیام تو باشم .

ی چالش دارم براتون . برین ی کتاب رو رندوم بردارین و صفحه ی 110 رو بیارین و اولین جمله ی کتاب میشه ی جمله از طرفِ نیمۀ گمشدتون 🙂😂 .

این بمونه برا فردا

شب بخیر

بی سر و پا با دلش کنار نیامد .