هر بار که کلاس «دهم ریاضی» رو چک میکردم دو سه تا کیف بیشتر رو صندلیا نبود و صندلیا ته ته کلاس بهم چسبیده بودن

برای همین نتونستم برم داخل کلاس بشینم و تا نیم ساعت فقط تو راهروی شلوغ زل زدم به ملت

خلاصه

میدونستم یکی از همکلاسیای پارسالم یعنی نهم تو کلاسمونه و قبول شده

ولی ازونجایی که هیچ ارتباطی تو نهم با هم نداشتیم بی فایده بود

یکی از دوستای نزدیکم که اومد مدرسه من حالا هی در گوشش میگفتم وای غریبم وای نمیخوام میخوام برم شاهد و فلان

بعد گفت نرگس بیا یکی از همکلاسیای پارسال من تو کلاستونه طرفم که اومد یکم برام آشنا اومد خلاصه سلام کردیم و اینا همونجا هم گفتم خیلی نخوشه غریبم

وارد کلاس که شدیم سی نفر نشسته بودن و مث بدبختا به افق خیره بودن و هیچکی حرف نمیزد

این طرفم که دوستم معرفی کردش رفت یجا دیگه و خلاصه تا دو هفته ی اول میگفت میخوام روبه روی کولر بشینم و نمیومد پیش من بشینه و منم بین چند تا غریبه هر روز جا به جا میشدم

یعنی تا هفته ی اول و دوم من از چهار تا کنار دستی جابه جا شدم با هیچکی نمیتونستم سازگاری کنم

اینا رو بخونید منم یکم درسم میخونم بعد ادامششش

خلاصه