-

ما مسئول تک تک “بله” هایی هستیم که به “جانم” تبدیل نکردیم .

روز اول ، تا ساعت شیش صبح بیدار ، هنوز کامل تموم نشده 🙂. طوری کُند میخونم که اصلا :

بینشم کلی ناسزا گفتم به خودم با این برنامه ی سنگین روز اول .

-

حتی زخمی و نیمه جان بر می گردم .

_۱۴۰۲_

دوره کردن گالریم با زنده شدن اون همه خاطره از هر چیزی برام سخت تر بود .

۱۴۰۲ ؟ یکی از سخت ترین و جون درار ترین سال های زندگیم بود . اگه بخوام اسمی برای امسال بزارم میشه “دل کندن و رفتن ها” . پر بود از خداحافظی های سخت ، پر بغض و شکننده . راستش امسال اصلا خودمو حس نکردم . به خودم نرسیدم ، با خودم غریبه شدم . خودم نبودم . “پس سعی کردم کمتر وابسته شم” ؟ فقط در حد سعی بود و تا الان موفق نشدم . هنوزم که هنوزه اذیتم میکنه . “فراموش” ؟ فهمیدم که فراموشی در کار نیست ؛ تنها کاری که از دستم بر میاد اهمیت ندادن به هجوم فکرا و خاطره هاست . هیچ فراموشی ای وجود نداره مگر اینکه چاره آلزایمر باشه . امسال زمان من رو تغییر داد . به خودم اومدم گفتم وایسا ببینم ؟ چی سرم اومده ؟ از رفتنای زیاد ، دیگه به هیچکی اونجوری که باید دلم خوش نشد . امسال بدجور منو از گذر زمان ترسوند . این ما نبودیم که باعث جدایی هم شدیم ، این گذر زمان بود که برامون تصمیم می گرفت . همش بدشو نگم دیگه . اون بینابین چند تا خاطره موندی هم ساخته شد . از آغوش های محکم تا خنده های واقعی . همه ی اینا به کنار ، از ثانیه اول تا آخرش دلتنگی یقمو ول نکرد . از خواب حرم دیدن تا آخر سالی همه جا حرف از مشهد . خلاصش بخوام بکنم ، ۱۴۰۲ از همه چی خستم کرد . ۱۴۰۲ تموم شد و نیومدی . امسال دیگه نوشتن «ظهور» تو تقویممون نشه ؟

آخر سالی یه بارون اومد که تموم دلخوری ها رو از ۱۴۰۲ بشوره و ببره .

رفته بودیم بیرون نم نم خیلی کم بود یدفعه قطره ها درشت شد خدا : یکم اذیتتون نکنم ؟ تو یه چشم بهم زدن یجوری بارون زد که کل یازده نفرمون رفتیم زیر یه پتو و ملت دو سمت آلاچیقا 😂. اگه عکسا و اینا دستم بیاد میزارم