هر چی میشه لبخند میزنم اوکی اشکالی نداره ولی تا کی ؟

بعد تازه میخوام ناراحتیمو بگم به طرف میگم عه نکنه ناراحت بشه ؟

بعضی وقتا واقعا دلم میخواد پرواز کنم که سر موقع برسم به مقصد مورد نظر .

واقعا چشما انگار با آدم حرف میزنن .

امروز اینقدر نحس بود که دلم نمیخواد بهش فکر کنم .

از امروز .

این دوره ای که هوا خوب بود یعنی از پاییز تا الان هر وقت زیاد اوکی نباشم وقتی بیرون باشم راهمو طولانی تر میکنم که بیشتر راه برم . ولی امروز واقعا حتی کوچه های تاریک و خیابونا هم کمکی بهم نکردن . دلم میخواست برم جایی که هیچ انسانی نباشه . هیچ موجود زنده ای نباشه . خودم باشمو خودم .

من بیشتر از هروقت دیگه ای به استراحت احتیاج دارم و الان بیشتر از هر وقت دیگه ای وقتش نیست

بدترین و بهترین کاری که آدم میتونه برای خودش بکنه اینه که تمام راه ها رو برای مرور خاطرات حذف کنه .

سهم من گردش حزن آلودی در باغ دلتنگی هاست .