امروز اینقدر نحس بود که دلم نمیخواد بهش فکر کنم .

از امروز .

این دوره ای که هوا خوب بود یعنی از پاییز تا الان هر وقت زیاد اوکی نباشم وقتی بیرون باشم راهمو طولانی تر میکنم که بیشتر راه برم . ولی امروز واقعا حتی کوچه های تاریک و خیابونا هم کمکی بهم نکردن . دلم میخواست برم جایی که هیچ انسانی نباشه . هیچ موجود زنده ای نباشه . خودم باشمو خودم .

من بیشتر از هروقت دیگه ای به استراحت احتیاج دارم و الان بیشتر از هر وقت دیگه ای وقتش نیست

بدترین و بهترین کاری که آدم میتونه برای خودش بکنه اینه که تمام راه ها رو برای مرور خاطرات حذف کنه .

سهم من گردش حزن آلودی در باغ دلتنگی هاست .

وقتی دلتنگت میشم ، دو نفر درونم باهم انگار دعوا میکنن . یکیشون میگه «بس کن دیگه اون خر کیه که الکی دلتنگش میشی ؟» اون یکی هم میگه «لعنتی من هر جای زندگیش باشم ما با هم کلی خاطره داریم»

دلم دونات رضوی میخواد .

آینه ی مرا سحری تکه تکه کن ؛ باشد که خرج گوشه ی ایوان شود ، همین .