اگه میتونستم یه چیزی رو اختراع کنم، یَک گوشی با حجم بی پایان درست میکردم.

چرا پسرا بعد سن بلوغ اینقدر دراز میشن😂😂😂😂😂😂😂

نمیتونم بخندم خدایا😂

هر چقدرم که بگذره، هر چقدرم مچ خودمو تو فکر کردن بهت بگیرم، وقتی میام اینجا تمام خاطرات برام زنده میشه. گوشه گوشه ی اینجا باهات خاطره دارم؛ حتی اگه جایی هم باشه که خاطره ای نداشته باشم، انگار هوای اینجا هوای توعه. هوای دلتنگی تو. هوای منتظر بودن برای تو. هر چقدر تلاش کنم برای فراموش کردنت ولی بازم اینجا دلتنگت میشم. دلتنگم برای توی قبلا ها. برای توی قدیمی. اینی که الان هستی رو نمیشناسم. چند ساله که کنارت بودن و دیدنت رو حس نکردم. نمیدونم الان چجوری شدی، نمیدونم کجا هستی، چیکار میکنی؛ ولی من وقتی میام اینجا همه قول و قرارام با خودم یادم میره و میشم همون آدم چند سال پیش.

متنفرم از این چشم انتظاری های بیخود برای تویی که اصلا منو یادت نیست.

آن که در چشم تو رویای مرا زندان کرد کاش میداد به دلتنگی من معنایی.

اینجور شبا جاده ی تاریک دردمو میفهمه. باهاش آشناست.

از استرس خوابمان نمیبرد

خدا بخیر کنه

چقدر سخت شده جدیدا تو شهر راه رفتن.

هر بار منتظر باشی یکی که رد میشه متلک بندازه.