بعد خودم تو هر ربع ساعت که یه جمله میگم: نباید اون چیزو میگفتم

به امید اربعین زندم فقط.

خیلی عجیبه. یعنی شما وقتی ظهر و صبح دارید راه میرید میگید این چه غلطی بود کردم چه کاری بود. درباره ی اینکه سال بعدم برید یا نه دو دل میشید حتی. ولی تا برمیگردید و چند وقت میگذره روز شماری میکنید دوباره برید

چیزیم که امروز فهمیدم اربعین اصلا جای ادمای حساس و لوس نیست واقعا. یادمه ما یه بار رو یه فرشی که نصف فرشه زیر خاک بود و افتاب رو فرشه مستقیم می تابید نشستیم استراحت کردیم. اونجا اگه بخوای بگی وای نه غذاشون کثیفه معلوم نیست چند تا دست توش رفته خب زنده نمیمونی. باید دلتو به دریا بزنی و هر کدوم که فکر کنی پیش دلت پاک تره رو انتخاب کنی. تازه. افتاب جوریه که باید برای مدتی با پوستت خداحافظی کنی

عراقیا اینقدر به پنکه علاقه دارن که حتی تو دستشویی هم پنکه بود. هیچ اعتقادی به کولر ندارن. یه بار از شدت گرما رفتیم مای بارد گرفتیم ریختیم رو نیم تنمون رفتیم جلو پنکه بلکه یکم خنک شیم

وای تو فلافل به جای خیارشور خیار خورد می کردن می ریختن:)))))))))))) طعم زهرمار میداد:))))))))))))))) اینقدر ریز و زیاد بود نمیشه حتی درشون آورد

حس میکنم نوشتن زهرا (صلوات) داره رو نوشتنم تاثیر میزاره

کاش امسالم سر این عمود گم شم. نعمتیه گم شدن نمیدونستم

موکب امام رضا>>>>>>> افرادش>>>>>>> محلش>>>>>>> فلافلش>>>>>>> چاییش>>>>>>> آبش>>>>>>>> آدم حس میکرد واقعا وارد حرم شده. اکثرا همه ایرانی بودن

اینم خدا بخواد آخریش دیگه. بزرگ‌ترین و سم ترین چالش اربعین حرف زدن با عراقیاست. آدم مجبور میشه با دست حرف بزنه. اونجا میفهمی که n سال عربی خوندنت هیچ فایده ای نداشت

گشاد در همین حد که حوصلم نمیشه برای هر پیام برم تو کیبورد ایموجی برای ایموجی خنده: