دیشب ساعت سه تو راه برگشت با دیدن مشایه و خداحافظی باهاش و شنیدن «هعی نرگس پیاده رویه ها» از بابام که تیر آخر بود بغض سنگینی کنارم نشست و باعث شد تو اون سکوت و تاریکی با دور شدن مینی بوس از مشایه بشکونمشو چشمامو تر. که از بختم عموم یه چیزایی حس کرد و سوالای مسخره می پرسید. بغضه حتی الانم خرخرمو ول نمیکنه که نکنه سال بعد نباشم؟ نکنه به قول حسین ستوده بمیرم و فراموش شم و نتونم باشم؟ روزی که نبودم و نفسی نداشتم تو این دنیا کی میخواد جام راه بره؟ نکنه امسال آخرین مشایه ای بود که توش قدم گذاشتم و گریه کردم و خندیدم؟ من همیشه از آخرین ها میترسم. من شیفته ی این راه و سختی هاش شدمو معنی زندگی رو چشیدم. «این درده محاله آدمی که مرده باز برگرده»

میاد خاطراتم جلوی چشام..

دچار افسردگی بعد از اربعین شدم.

دیشب ترکوندند 😂👌🏻

وقتی میگم همش مرده و از هر چهار طرف به مرد میخوری:

اگه از فردا درس نخوندم

هر چی دلتون میخواست صدام کنید

دیگه اینجا هم گفتم که گشادبازی رو پس از دو ماه جدی بزارم کنار

سلام

تابستون اینجوریه که روزی ده تا کار میخوای انجام بدی ولی بازم به هیچکدوم نمیرسی

-