پارسال بود که از طرف انجمن یه برنامه تدارک دیدیم که برای هر نفر از طرف یه شهید گلزار دعوت نامه میفرستادیم. و من الان نشستم پیش همون شهیدی که به قرعه من خورد. چند وقتیه بعد از کلاسی که توی موسسه ی گلزار شهدا دارم میام اینجا. این روزایی که واقعا خسته شدم از زندگی میام اینجا. قبل از اینکه حرکت کنم بطری آبو هم ورمیدارم. خیلی حس شیرینیه حقیقتا. اگه تنها کسی نباشم جز معدود نفراتی هستم که رفیق شهیدی که از طرف اون براش دعوت نامه نوشته بودن رو یادم نرفته و همچنان وقتی راهم به این ورا میخوره سر میزنم. این روزا دیگه شده تنها جایی که میتونم درد و دل کنم. فهمیدم حالا که حرم نیست تو شهرمون یه جایی هست که باز یکی باشه که میدونم درد و دلامو میشنوه.

-

در حالی که زور میزنی فراموشش کنی، خوابشو میبینی:]

:)

عقل با دل روبه‌رو شد ؛ صبح دلتنگی بخیر. ـ فاضل‌نظري

ازونجایی که دوربین گوشیم خرابه پاشید ماهو ببینیدددددد

عجب دل سنگی داری. دلم میخواد خفت کنم.

ضیا مردددددد😭😭 دیگر زندگی بس

بابام میگه فردا صبح ساعت هشت مراسم فاتحه ضیا مسجد خان زنیون

(اومدیم خانه زنیان ما بش میگیم خان زنیون)

برای فرار از فکر کردن بهش میخوابی ولی بازم خوابشو میبینی و این یعنی فاجعه.