چون قطره ای باران که بر ساحل بیفتد یک آسمان افسوس و یک دریا سؤالم از ناامیدی نیز مأیوسم، به هر حال هستند با من آرزوهای محالم بگذار تنها «حس کنم» آزادم ای عشق قفل قفس را باز کن بسته‌ست بالم

آخه مرد

برگی از سرشاخه‌ای افتاد و چیزی کم نشد زندگی اینقدر بی معناست بعضی وقت‌ها

آقا دوستم رفته بود مشهد برای سوغاتی از این مفاتیح های رنگی گرفت صفحه اولشو عطر گوهر شاد زد

تصویر لو رفته از من:

بالا رو نگاه کن.

تش بگیری ای زندگانی

روز دارکی بود

اینجوری بودم که این جمعا سال دیگه میشه خاطره

فایده نداره

الان عکس میسازم بشینیم با هم بخندیم

نگا قیچی تروخدا