ماشین: موقعیت داشتیم یکی داشت از رو به رو میومد و یکی از مربیا که راننده بود با دست اشاره می کرد می گفت نیااا نیاااا دوست دارم بدونم مرده چی دید که از اون دور کنار گرفت و راه داد ما بریم (یکی جلو رو پای یکی دیگه نشسته بود و تو شیشه ماشین بود، منو یکی دیگه رو پای بچه ها عقب) و حتی موقعیت داشتیم موتوریه با دوستش بهمون میخندید تو خیابون

امسال خیلی آدم «بیخیال بابا برم بخوابم»ی شدم.

کاش میتونستم دو دستی بچسبم به آدمایی که بهم آرامش میدن بدون اینکه خودشون بخوان.

مثلا تو نگاهشون آرامشه. تو لبخنداشون. تو خنده هاشون. تو صحبت کردن باهاشون. منظورم کساییکه که به خودی خود شخصیت آرومی دارن و این آروم بودن رو به دیگران هم انتقال میدن.

منتغ دبیر فارسی:

برای بقا نیاز به کنج صحن انقلاب دارم.

نمی‌دونم چم شده

تا حالا یه روز کامل پای یه فصل فیزیک ننشسته بودید و هنوزم تموم نشه که بفهمید چی میگم

چی تو مغزم ریختن خدا داند

حالم خرابه