📚 معرفی کتاب
انتشار کتاب ارزشمند «الامام علی بن ابیطالب»، اثر نویسنده سنی مذهب اهل کشور مصر «عبدالفتاح عبدالمقصود» بازتاب گسترده و متفاوتی در محافل فرهنگی جهان اسلام پدید آورد. دانشگاه الازهر مصر، به خاطر این که شخصیتهایی در این کتاب که از نظر آنان اهل خطا نبودهاند، مورد نقد قرار گرفتهاند، به نویسنده ایراد گرفت، و دانشگاه اسکندریه وی را برای تدریس تاریخ اسلامی نپذیرفت. با این حال در بیروت و ایران از نویسنده استقبال به عمل آمد؛ به ویژه آن که محمدتقی قمی؛ دبیر کل مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی که از طرف آیتالله بروجردی بدین سمت منصوب شده بود، کتاب را برای ترجمه به آیتاللّه طالقانی معرفی کرد و این کار را در نزدیکتر کردنِ مذاهب اسلامی به یکدیگر، مؤثر دانست. وی معتقد بود: شخصی سنی مانند عبدالفتاح عبدالمقصود، در کتاب خود درباره امام علی با انصاف برخورد کرده است.
♦️ این کتاب، تصویری از زندگی و شرح حال امام علی است. ترجمه فارسی آن در ۸ جلد، عرضه شده است.
♦️ عبدالفتاح عبدالمقصود، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۱۲ م (۲۰ خرداد ۱۲۹۱ش)، در «کَفَر عَشوَی» در ناحیه «راقوته» از اسکندریه مصر، به دنیا آمد.
همه ما نيازمند حضور كسى هستيم كه بهترين ها را در وجود ما ببيند و به ما اين باور را بدهد كه ما خوبيم
كاش اين نياز را والدین در وجود فرزندشان پر كنند قبل از اينكه غريبه ايى با پر كردن جاهاى خالى بتواند از فرزندمان سو استفاده كند.
راه هایی برای کمک به رفتارهای خشن کودکان👇
1. از تنبیه های غیر علمی دوری کنید
2. نقش خود را به خوبی ایفا کنید. یک مدل مناسب می تواند عصبانیت خود را کنترل و مدیریت کند.
3. پاداشی را برای رفتارهای غیر خشن در نظر بگیرید
4. خودتان الگوی خوبی برای او باشید
5. عدم مقاومت افراطی در برابر رفتارهای خشن
6. والدینی خونگرم و حامی باشید
7. به کودکان خود مهارت های رفتاری را آموخته و آنها را مدل کنید
8. جایگزین هایی را برای خشم و عصبانیت پیدا کرده و به کودک خود بیاموزید
9. مدیریت خشم
بسیار شفاف با کودک در مورد احساسات صحبت کنید. به آنها کمک کنید تا احساسات خودشان به روشی سالم و مناسب بیان کنند و تمامی راه های مناسب برای مدیریت خشم را درنظر بگیرند.
10. مهارت های خود را در تربیت آنها افزایش دهید
11. هرگونه اضطراب و استرس را حذف کنید
12. همواره بعد از بروز خشم به خود و فرزندتان وقت استراحتی بدهید. این کار باعث فروکش کردن عصبانیت و ایجاد آرامش میشود.
فرزندم، دلبندم ،عزیزتر از جانم
از ملالتهای این روزهای مادری ام برایت میگویم... از این روزها که از صبح باید به دنبال پاهای کوچک و لرزان تو بدوم و دستت را بگیرم تا زمین نخوری.
به کارهای روی زمین مانده ام نمیرسم این روزها که اتاقها را یکی یکی دنبال من می آیی، به پاهایم آویزان میشوی و آن قدر نق میزنی تا بغلت کنم، تا آرام شوی.
این روزها فنجان چایم را که دیگر یخ کرده، از دسترست دور میکنم تا مبادا دستهای کنجکاوت آن را بشکند. با ناراحتی و ناامیدی سر برگرداندنت را میبینم که سوپت را نمیخوری و کلافه میشوم از اینکه غذایت را بیرون میریزی.
هرروز صبح جارو میکشم، گردگیری میکنم، خانه را تمیز میکنم و شب با خانه ای منفجر شده و اعصابی خراب به خواب میروم.
روزها میگذرد که یک فرصت برای خلوت و استراحت پیدا نمیکنم و باز هم به کارهای مانده ام نمیرسم...
امشب یک دل سیر گریه کردم.
امشب با همین فکر ها تو را در آغوش کشیدم و خدا را شکرکردم و به روزها و سالهای پیش رو فکر کردم و غصه مبهمی قلبم را فشرد...
تو روزی آنقدر بزرگ خواهی شد که دیگر در آغوش من جا نمیشوی و آنقدر پاهایت قوت خواهد گرفت که قدم قدم از من دور میشوی و من مینشینم و نگاه میکنم و آه...
روزگاری باید با خودم خلوت کنم و ساعتها را بشمارم تا تو از راه بیایی و من یک فنجان چای تازه دم برایت بیاورم و به حرفهایت با جان گوش بسپرم تا چای از دهن بیفتد....
روزی میرسد که از این اتاق به آن اتاق بروم و خانه ای را که تو در آن نیستی تمیز کنم. و خانه ای که برق میزند و روزها تمیز میماند، بزرگ شدن تو را بیرحمانه به چشمم بیآورد.
روزی خواهد رسید که تو بزرگ میشوی، شاید آن روز دیگر جیغ نزنی، بلند نخندی، همه چیز را به هم نریزی... شاید آن روز من دلم لک بزند برای امروز...
روزی خواهد رسید که من حسرت امشبهایی را بخورم که چای نخورده و با سردرد و گردن درد و با فکر خانه به هم ریخته و سوپ و بازی و... به خواب میروم... شاید روزی آغوشم درد بگیرد، این روزها دارد از من یک مادر به شدت بغلی میسازد...!
این روزها فهمیدم باید از تک تک لحظه هایم لذت ببرم.
محدود کردن انتخاب و نابودی خلاقیت
آلبرت انیشتین قویا اعتقاد داشت که یادگیری و خلاقیت را نمیتوان با فشار تشویق کرد. وی برای این اعتقاد خود دلیل خوبی داشت. مدرسهای واقع در مونیخ که وی در کودکی به آن میرفت دارای روحیه خشن نظامی و تاکید بر حفظ کردن دروس بدون فکر بود و قواعد انضباطی سختی داشت.
برای انیشتین تجربه این که به او گفته شود چه چیز یاد بگیرد، چگونه آن را یاد بگیرد و دقیقا چگونه در امتحانها آن را تکرار کند واقعا دردناک بود. او احساسات خود را پس از یک دوره ویژه امتحان نهایی به این صورت تشریح میکند: «این اجبار چنان اثر بازدارندهای بر من داشت که پس از قبولی در امتحانهای نهایی، برای مدت یک سال دیدن هر نوع مسئله علمی برایم ناگوار بود.»