از یک جایی به بعد تصمیم گرفتم که توی اتفاقات زندگیم عمیق نشم چرا که عمق منو به کنه می‌برد و کنه ممکن بود مرا بشکند ذهنم در آن زمان بیش از حد قدرتمند بود و اِشغالم می‌کرد. اما چند وقتی‌ست که نمی‌توانم عمیق نشوم فلسفیدن مرا قلاب‌وار به دنبال خود می‌کشاند و اگر تقلا کنم قلاب را جدا کنم تا آخر روز رهایم نمی‌کند. کنار آمدن با خودم از همه‌چیز و همه‌کس سخت‌تر است

خیلی وقت است که می‌خواهم بنویسم اما نشده‌ست. نمیدانم شاید قرار است همچنان خواسته‌ام بماند

از اون شب‌هاست...

ماشین‌های اسنپ از پراید و تیبا حالا به لیفان و دنا رسیدن...

این جمله کلا ۱۲ کلمه‌ست ولی یه دنیا حرف پشتشه

ایران بزرگ=خاورمیانه

این روسری آشفته ی یک موی بلند است آشفتگی موی تـــو دیـــوانه کـــننده سـت بالقوّه سپید است زن اما زن ایــن شعـــر موزون و مخیّل شده و قافیه مـند اســـت در فــوج مــدل هـــای مدرنیتـــه هنـــوز او ابروش کمان دارد و گیسوش کمند است پـــرواز تـــماشـــایی مـــوهای رهـــایـــش تصـــویرِ رهـــاکــردن یک دسته پرنده ست دل غرق نگاهی سـت که مابینِ دو پلکش یک قهوه ای سوخته ی خـیره کننده ست با اخم به تشخیصِ پزشکان سرطانزاسـت خندیـدن او عامـــل بیمـــاری قنـــد اســـت تصویـــر دلـــش بـــا کـــمک چــشمِ مسلّح انگار که سنگی تهِ شـیئی شکــننده ست شاید بـه صنـــوبر نرســـد قـــامـــتش امّـــا نسبـــت بـه میانگین همین دوره بلند است ماه است و بـــعید است که خورشید نداند میزان حضور و حذرش چـــند بـه چند است شعر از صالح دروند