به زندگیم که فکرمیکنم میبینم کتاباهمیشه نجاتم دادن، فیلما، سریالا، موزیکا.
آدمها؟ نه، هیچوقت.
هدایت شده از نجوایِروح؛
ماهِ امشب هرچند خائن اما دوست داشتنی بود، مثل دیشب و شب های قبلش.
بزرگترین ضعفم اینه که کوچیکترین چیزامیتونن ناراحتم کنن، وبزرگترین قدرتم کوچیکترین چیزامیتونن دلیل خوشحالیم باشن.
میدونی منتظرچیام؟
شبهای زمستون، آسمون قرمزه، پنجره روبازمیکنی، کوچه سفیدشده وصدای هیچی نمیاد، سکوت وسکوت وبارش برف.