• انسانیت !

دلم را برایت پاک کردم کنار گذاشتم برایت همه گلها را چیده‌ام توی گلدان روی میز است، تمام لحظات خیس زیر باران را و تمام روزهای آفتابـےِ با تو بودن را فهرست کردم، می‌خواهم ببینمت، باری دیگر نشانت دهم تمام خاطراتمان را ساعتی از انتظارم می گذرد . سالها بعد ؛ دلم برایت تنگ شدھ پرستوهایِ مهاجر هم این را فهمیده‌اند کہ باران این روزها بۍ‌دلیل نمی‌بارد و آسمان تنها دلیل سرخ بودنش تنهاییش است (:

آسمانم ابریست، روزگارم بارانـے و از بیکرانھ های دلتنگۍ لبریز. چتری برایِ باران می‌خواهم و همسفری برای رفتن، یک قلب برایِ احساس و یک دنیا راھ‌برای پیمودن، آری تمام جاده‌های بی‌مقصد به سینه‌ی من میرسند و همه‌دلواپسی هایِ ابر با من باران می شود، چتری برای باران می‌خواهم !

-

یھ شب بهم زنگ میزنی و ازم میخوایی هنوزم دوستت داشتھ باشم ولـے من شب قبلش تو رو با همہ‌یِ قشنگیات سوزوندم .

ما از دلگیریِ روزهایمان بھ شب پناه میبریم و از دلتنگـے‌ِ شب‌هایمان به روز و این‌گونہ بود کھ تمام جوانی‌مان در ناتمامِ یک انتظار تمام شد.

خستھ بود ! اما در چشمانش امید فریاد میزد . .

و تواصعو باالصبر ؛ و از شر تمامِ نشانھ‌هایِ دلتنگـے (:

دلتنگم، و این یعنۍ کشتنِ دلم، باز هم اسیر دریایِ مواج شدھ ، دبیر به دادم برسـے بیشک غری خواهم شد .

-

خستھ از فردای شکلِ دیروز .