هر چقدر میخوای امیدوار باشی به بهتر شدن وضعیت یه اتفاقی میفته بیشتر ناامید میشی

امید همیشه شفابخش نیست؛ گاهی فقط طول عمر رنج را افزایش می‌ده

دلم می‌خواهد بلند بلند گریه کنم نه به نجوا نه پشت پلک‌های خسته گریه کنم برای وضعیتی که نام ندارد برای ترس‌هایی که شانه نمی‌دهند و اضطراب‌هایی که هر شب زیر پوستم خیمه می‌زنند گریه کنم بی‌دلیل، بی‌مجاز، بی‌عذرخواهی نه برای سبک شدن، نه برای معجزه‌ای که نمی‌آید فقط برای این‌که می‌دانم فایده‌ای ندارد و چیزی عوض نمی‌شود. #شعر

خسته،مثل قبل و در حال تحمل کردن بودن

حال دائمی ما همینه

در حال فکر کردن به اینکه چیکار کنیم؟پیش کی باشیم؟از کی فاصله بگیریم؟در جمع باشیم یا تنها؟چی انتخاب کنیم؟به چی باور داشته باشیم؟از چی خوشمون بیاد و از چی فرار کنیم؟

من از بی‌قدریِ خارِ سرِ دیوار دانستم که ناکس، کس نمی‌گردد از این بالانشینی‌ها #صائب_تبریزی

ذهنم دیگه یاری نمیکنه محتوایی بزارم

ایده و مفهومی یادم نمیاد

به نظرم خستگی من خستگی واقعی نیست چون اصلا کاری انجام نمیدم و سختی ندارم

ذهن من پرشده از نشدن و غیر ممکن ها واسه همین اصلا کاری از دستم بر نمیاد

واقعا فکر نمیکنم با ادامه دادن دانشگاه به جایی برسم همینطور واقعا فکر نمیکنم خارج از دانشگاه هم جایگاهی کسب کنم