امروز کمی از تلخیِ واقعاً تلخ روزگار رو چشیدم؛ چند ساعتی انکار کردم، چند ساعتی غصه هامو خوردم، بعد خودم رو جمع و جور کردم و حالا ادامه میدم.

༶⑅˖⁠◍♡‌˖✧‌‌

انقدر کار دارم که میتونم با نگرانیِ بیشتری ، بیشتر بخوابم.

می نویسم که “شب تار سحر می گردد” یک نفر مانده ازین قوم که برمی گردد :)♡‌

برف و بارونای امسال‌مون رو توی تهران مدیون این اعیاد شعبانیه ایم. مبارک همه‌مون.✨

-آسمانِ‌امروز¹⁵'¹¹'¹⁴⁰⁴

وای عزیزکم چقدر عکسات قشنگننن😭✨

وقتی می‌گویی زندگی من یک جنگلِ سرسبز را می‌بینم که خورشیدْ قطره‌قطره از لابه‌لای برگ هایش می‌چکد

نمیتونم به یاد بیارم چند سال می‌شد که از تولدم لذت نمی‌بردم. با وجود جشن ها، کیک ها، تنوع ها... اما امسال، احساس متفاوتی برام داره؛ خوبم، خوشحالم، و پر از امید برای زندگی. امسال یه سمت و سویی دارم، یه هدف حقیقی دارم. چیزی که میتونم قرص و محکم توی مسیرش قدم بذارم و از لغزیدن نترسم. بالاخره راضی ام. بالاخره راضی ام. بالاخره راضی ام. علاوه بر همه اینها قبل از اینکه حتی بتونم اسمم رو بنویسم، ۱۶ سالگی رو دوست داشتم، و حالا میتونم تجربه‌ش کنم! و حالا میتونم، روز هاش رو بسازم🪅🪄