وقتی بحث‌ها بالا گرفته بود و وحشتناک چند دستگی بود

یه چیزی تو ذهنم رژه می‌رفت اونم اینکه

همه چیز یه صحنه نمایشه، ما بازیچه‌ی قدرت‌های بزرگیم به جون هم میافتیم و اونا می‌شینن بالا و فقط میخندن و ما رو تماشا می‌کنند که داریم به خون همدیگه تشنه می‌شیم در حالی که ما هیچی نیستیم فقط مضحکه‌ی لذت بخشی برای اوقات فراغت اونهاییم هیچ صدایی هیچ حرکتی براشون از طرف ما مهم نیست، ما فقط یک مشت جسد متحریکم که داریم همو تیکه پاره می‌کنیم و دلقکی بیش برای اونا نیستیم!

و این خیلی واسم هضمش سخت بود حقیقتا...

چیزی بزرگ تر از این بند کوتاهی که نوشتم تو ذهنم بود

حقیقت تلخ شماره nام اونایی که باید نابود نمیشن، همیشه حتی یک نفر هم ازشون باقی میمونه! تو تاریخ بار‌ها نابود شدن و بارها آدم‌های درست رفتن....

چرا باید انقدر ترسناک فکر کنی برادر

البته شایدم واقعا هستیم شاید الان هم سران ج.ا دارن بهمون میخندن هم آمریکا و عمو تری

متأسفانه یک فکر نیست، یک حقیقته! کاش فکر یه اندیشه‌ی ترسناک تو مغزم بود

و واسه هیچکدوم شون مهم نیستیم.